Główny / Rehabilitacja

Przebij to, co to jest: typy

Chirurdzy na całym świecie w swojej praktyce stosują różne procedury diagnostyczne i terapeutyczne. Jedną z najstarszych metod jest przebicie, co to jest i jak jest wykonywane, spójrzmy na to poniżej.

Sama koncepcja punkcji może być zdefiniowana jako procedura o charakterze medycznym, polegająca na nakłuciu ściany naczynia, jednej z jam ciała lub narządu. Odbywa się to podczas działań diagnostycznych lub terapeutycznych.

Przebicie diagnostyczne

Ten rodzaj badań polega na nakłuciu zamkniętej zmiany patologicznej o charakterze patologicznym w celu uzyskania z niej treści do dalszej analizy. Takimi ogniskami mogą być:

  • Jama opłucnowa;
  • Jama brzuszna;
  • Ogniska zapalenia kości i szpiku;
  • Różne ropne procesy, takie jak flegma i ropnie;
  • Pieczenie edukacji;
  • Stawy i inne ogniska.

Jak wspomniano powyżej, w trakcie nakłucia diagnostycznego otrzymuje się materiał, który poddaje się dalej badaniu, na przykład mikroskopii lub badaniu histologicznemu.

Gdy płyn gromadzi się w jamie osierdziowej, stosuje się nakłucie.

Znaczenie tej metody jest trudne do przecenienia, ponieważ daje bezpośrednią informację o stanie narządu lub układu. Z pomocą tego wydarzenia możesz potwierdzić lub zaprzeczyć rzekomej diagnozie, takiej jak obecność lub brak krwi w organizmie. Jest to najbardziej dokładne dla lekarza, ale inwazyjny sposób uzyskania niezbędnych informacji.

Przebicie jamy brzusznej

Mówiąc językiem naukowym, procedura ta nazywana jest laparocentezą i jest znowu nakłuciem, ścianą brzucha, aby wyjaśnić rodzaj zawartości jego jamy. Produkowane w sterylnych warunkach zgodnie ze wszystkimi zasadami antyseptyków.

  1. Możliwa jest procedura ambulatoryjna, na przykład w celu usunięcia płynu puchlinowego.

Główne wskazania do laparocentezy to:

  1. Obecność podejrzewanego krwawienia w brzuchu;
  2. Niezdolność do wyeliminowania naruszenia integralności jelit;
  3. Podejrzenie perforacji wrzodziejącej wady żołądka, która nie ma wyraźnej kliniki;
  4. Możliwe pęknięcie torbieli narządów;
  5. Przypadki wielu urazów pacjenta i niemożność wykluczenia obrażeń wewnętrznych w stanie śpiączki pacjenta;
  6. Akumulacja płynu puchlinowego;
  7. Obecność smarowanego klinicznego zapalenia otrzewnej po wprowadzeniu narkotycznego znieczulenia;
  8. Uszkodzenie klatki piersiowej z możliwymi uszkodzeniami brzucha.

Ogólnie rzecz biorąc, procedura jest prosta do przeprowadzenia. W ciężkich przypadkach może być kontrolowany za pomocą ultradźwięków.

Nakłucie osierdzia

Wśród zabiegów kardiochirurgicznych jednym z głównych jest opanowanie techniki nakłucia osierdzia. Ta interwencja ma charakter awaryjny i może pomóc uratować życie danej osobie.

Z tamponadą serca przebicie jest wskazaniem bezwzględnym.

Jest stosowany w sytuacjach awaryjnych, takich jak tamponada serca lub zapalenie osierdzia. W obu przypadkach ta interwencja ma kluczowe znaczenie dla pacjenta.

Wskazania do perikardocentezy to:

  • Obecność ropy w jamie osierdziowej;
  • Zapalenie osierdzia natury surowiczej, które niesie występowanie tamponady serca
  • Uzyskanie wysięku w celu diagnozy.

Nie jest możliwe wykonanie zabiegu, jeśli pacjent niedawno przeszedł operację pomostowania tętnic wieńcowych, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo uszkodzenia zastawek.

Nakłucie kości

Jeśli weźmiemy pod uwagę rodzaje kości, dla których ta procedura jest przeprowadzana, możemy wyróżnić trzy główne grupy:

  1. Kości mostka;
  2. Skrzydło Iliaca i kość piętowa;
  3. Część nasadowa kości piszczelowej.

Warto zauważyć, że to przebicie jest wykonywane za pomocą specjalnego sprzętu i wymaga specjalnych zasad sterylności, których naruszenie może prowadzić do rozwoju ropnych procesów w kościach.

Główne wskazania do tej procedury to:

  1. Diagnostyka guzów i mięsaków;
  2. Obecność podejrzeń guzów chrząstki, zarówno łagodnych, jak i złośliwych;
  3. Gruźlica i zmiany limfogranulomatyczne kości;
  4. Torbiele i jamy szpiku kostnego.

Oczywiście istnieją warunki, w których przebicie jest trudne do wykonania:

  1. Warunki septyczne i ciężka patologia somatyczna
  2. Udary i ataki serca w wywiadzie;
  3. Słaba zdolność krzepnięcia krwi.

Dzięki nakłuciu możliwe jest wprowadzenie preparatów medycznych do kości.

Nakłucie lędźwiowe

Nakłucie lędźwiowe stosuje się w diagnostyce chorób nerwowych

Ta metoda jest po prostu konieczna i czasami jedyna w diagnostyce poważnych zmian chorobowych układu nerwowego, infekcji i różnych chorób ogólnoustrojowych. Podczas tej procedury płyn jest pobierany z kanału kręgowego za pomocą igły. Powstały płyn jest testowany pod kątem cukru, białka i innych składników.

Ten typ diagnozy jest przypisany do szerokiego zakresu patologii:

  • Z zapaleniem opon mózgowych, aby wyjaśnić jego pochodzenie;
  • W udarze, które jest ostrym zaburzeniem dopływu krwi do mózgu. Przebicie pozwala określić charakter obrysu;
  • W diagnozie stwardnienia rozsianego w celu wykrycia produktów rozpadu włókien mieliny;
  • W diagnostyce zmian gruźliczych układu nerwowego;
  • Wykrywanie bezobjawowej kiły;
  • Diagnostyka ciśnienia ługu w wodogłowie;
  • Potwierdzenie krwotoku w przestrzeni podpajęczynówkowej;
  • Z grypą do wykrywania wirusa i stopnia zanieczyszczenia ciała.

Ta procedura jest pokazana zarówno w dzieciństwie, jak iw dorosłości. Może to zrobić tylko lekarz, ponieważ najmniejszy błąd w technice doprowadzi do uszkodzenia układu nerwowego z powodu urazów lub infekcji rdzenia kręgowego.

Biopsja igły

Biopsja punkcyjna jest szeroko stosowana w onkologii. Dzięki niemu lekarz może znaleźć guz, określić jego wielkość, wyjaśnić stopień rozprzestrzeniania się, znaleźć przerzuty w węzłach chłonnych, wątrobie i kościach, a także zdiagnozować naczynia nowotworowe.

Biopsja to wycięcie kawałka tkanki lub narządu do badania mikroskopowego w celach diagnostycznych.

Otrzymany materiał jest wysyłany do dalszych badań. Lekarz może już uzyskać pełny opis nowotworu i zasugerować, jak będzie się zachowywał pod wpływem terapii. Takie badanie pozwala lekarzowi wybrać odpowiednią taktykę leczenia pacjenta.

W praktyce onkologicznej materiał uzyskany podczas biopsji jest wykorzystywany do przygotowania przeciwciał monoklonalnych, które są ukierunkowane na działanie na pożądany nowotwór.

Dlatego przebicie we wszystkich odmianach jest bardzo ważne w medycynie.

Z tego filmu możesz dowiedzieć się o nakłuciu lędźwiowym:

Zauważyłeś błąd? Wybierz go i naciśnij Ctrl + Enter, aby powiedzieć nam.

Wskazania do nakłucia mózgu

Co to jest? Nakłucie to zabieg medyczny polegający na nakłuciu igły narządu lub jego jamy w celach terapeutycznych i diagnostycznych. Przebicie jest dwojakiego rodzaju:

  1. Diagnostyka. Narząd jest nakłuty i część materiału biologicznego jest pobierana, na przykład, podczas nakłucia lędźwiowego (nakłucie rdzenia kręgowego) pobierany jest płyn mózgowo-rdzeniowy, który jest wysyłany do badań laboratoryjnych w celu zbadania jego właściwości.
  2. Terapeutyczny. Celem jest poprawa stanu pacjenta. Na przykład w zespole nadciśnieniowym wykonuje się punkcję komorową mózgu. Część cieczy jest pobierana. Obniża to ciśnienie śródczaszkowe i przynosi ulgę pacjentowi. W XIX wieku i na początku 20 roku dokonano nakłucia naczyń - upuszczanie krwi w przypadku nadciśnienia tętniczego. Teraz to nie ma znaczenia.

Nakłucie może być niezależną metodą diagnozowania i leczenia i może być stosowane w połączeniu z innymi metodami. Na przykład nakłucie można wykonać pod kontrolą ultradźwięków. Mózg jest wyświetlany na monitorze, gdzie wykrywana jest torbiel. W czasie rzeczywistym do torbieli wprowadza się igłę. Połączenie metod zapewnia wysoką dokładność i bezpieczeństwo procedury.

Cechy procedury

Nakłucie w obrębie centralnego układu nerwowego ma miejsce w mózgu i rdzeniu kręgowym.

Nakłucie mózgu jest zalecane w przypadkach, gdy istnieje podejrzenie ropny. Częsta lokalizacja edukacji ropnej:

  • dolne płaty czołowe;
  • obszar czasowy;
  • ucho środkowe;
  • obszar wyrostka sutkowatego.

Technologia punkcji mózgu zależy od lokalizacji procesu patologicznego. Jak przebić mózg, jeśli potrzebny jest dostęp do rogów przednich komór bocznych:

  1. Pacjent leży na plecach. Głowa pochyla się w stronę klatki piersiowej.
  2. Określono miejsce wstrzyknięcia. Dwukrotnie dezynfekuje się jodem.
  3. Oceniają punkt przebicia, umieszczając znacznik na zielonej farbie.
  4. Podaje się znieczulenie miejscowe.
  5. Skóra jest cięta skalpelem. W tym samym miejscu w czaszce wykonuje się otwór, który nazywa się oknem trepanacyjnym.
  6. Mając dostęp do mózgu, chirurg wykonuje krzyżowe nacięcie opony twardej. Antykoagulant jest wstrzykiwany od razu - zapobiega to krwawieniu.
  7. Wsuwa się kaniulę o głębokości 6 cm, która jest wprowadzana równolegle do nacięcia. Kiedy chirurg wchodzi do jamy - czuje porażkę.
  8. Ciecz zaczyna przepływać przez otwór. Jego kolor, gęstość i zapach zależy od charakteru zapalenia lub nowotworu. Na przykład, przy ropnym zapaleniu, ciecz ma nieprzyjemny zapach i zielony kolor płynie powoli. Ciśnienie wewnątrzczaszkowe ocenia się na podstawie szybkości przepływu płynu: im jest on wyższy, tym szybciej płynie ropa. Tak więc pod wysokim ciśnieniem ciecz może płynąć.

Pobrano ciecz o objętości 5 ml. Idzie do laboratorium, a chirurg czyści obszar interwencji i zszywa skórę.

Jak pobrać płyn z tylnych rogów komór bocznych:

  • Pacjent zajmuje pozycję leżącą na brzuchu. Głowa leży tak, że szew strzałkowy biegnie wzdłuż linii środkowej.
  • Przygotowanie jest takie samo jak w przypadku przebicia rogów przednich.
  • Skóra jest cięta równolegle do szwu. Chirurg bierze igłę i wkłada ją w nachyleniu. Zwykle maksymalna głębokość przebicia osiąga 3 cm.
  • Technologia pobierania materiału i ostatni etap powtarza technikę przebijania rogów przednich.

Nakłucie rdzenia kręgowego nazywa się nakłuciem lędźwiowym. Igła jest wkładana do przestrzeni podpajęczynówkowej w rdzeniu kręgowym na poziomie talii. Celem nakłucia jest zbadanie parametrów płynu mózgowo-rdzeniowego lub wprowadzenie znieczulenia rdzeniowego.

Jak przebija się rdzeń kręgowy:

  1. Pacjent leży lub siedzi. Jeśli jesteś w pozycji leżącej - pacjent leży na boku. Nogi uginają się i prowadzą do żołądka. Plecy są maksymalnie wygięte, a ramiona owinięte wokół kolan.
  2. Lekarz bada kolce: szuka szczeliny między trzecim a czwartym kręgiem lędźwiowym. Wybór ten zależy od tego, że w tym miejscu najmniej prawdopodobne jest uszkodzenie rdzenia kręgowego. Rdzeń kręgowy dzieci przebił się poniżej trzeciego kręgu lędźwiowego.
  3. Przebicie rdzenia kręgowego przynosi wiele bólu, więc pacjentowi wstrzykuje się miejscowy środek znieczulający. Zazwyczaj stosowany 2% roztwór nowokainy o objętości 7-8 ml.
  4. Pomiędzy wystającymi częściami kręgów wprowadza się igłę Bira. Jest on wprowadzany z nachyleniem w górę. Stopniowo jest wypychany w głąb. Chirurg poczuje wsparcie - to więzadła kręgosłupa. Po ich nakłuciu (na głębokości około 5-6 cm, u dzieci - 2 cm) lekarz odczuje porażkę - dostał się do kanału kręgowego.
  5. Po usunięciu igły płyn mózgowo-rdzeniowy zaczyna wypływać - jest to znak, że procedura została przeprowadzona prawidłowo. Zdarza się, że igła wnika w kość. W takim przypadku lekarz powtarza procedurę - aż dotrze do kanału kręgowego.
  6. Po przyjęciu płynu pacjent powinien leżeć na brzuchu przez dwie godziny. Nakłucie jest uszczelnione sterylną szmatką.

Po zabiegu zwykle w miejscu wkłucia pojawia się ból, który pojawia się w odpowiedzi na spadek ciśnienia wewnątrz czaszki. To trwa średnio 5 dni.

Wskazania

Igła do nakłucia mózgu jest wykonywana z tymi samymi wskazaniami:

  • Neuroinfekcje i choroby zapalne mózgu.
  • Neurosyphilis, meninges tuberculosis.
  • Udar krwotoczny, krwotok mózgowy i przestrzeń podpajęczynówkowa.
  • Urazowe uszkodzenie mózgu, któremu towarzyszy obrzęk.

Co to jest nakłucie lędźwiowe wykonane dla:

  1. Potwierdź lub obal obecność neuroinfekcji, na przykład zapalenia opon mózgowych lub zapalenia mózgu.
  2. Wprowadź antybiotyk lub lek chemioterapeutyczny.
  3. Zmniejszyć ciśnienie śródczaszkowe.

Przeciwwskazania

Bezwzględnym przeciwwskazaniem do nakłucia rdzenia kręgowego i mózgu jest podejrzenie lub potwierdzony zespół dyslokacji, w którym przemieszczane są struktury mózgu. Nagłe zmniejszenie ciśnienia śródczaszkowego spowoduje przesunięcie części mózgu, co może spowodować nagłe wypadki, takie jak zatrzymanie oddechu lub zatrzymanie akcji serca.

Możliwe komplikacje

Prawdopodobne powikłania po nakłuciu mózgu i rdzenia kręgowego:

  • Przemieszczenie struktur powodujących zespół dyslokacji.
  • Cholesteatoma - tworzenie się jamy rdzenia kręgowego, która zawiera martwe komórki nabłonkowe.
  • Krwawienie
  • Ból głowy, nudności, zawroty głowy.

Co to jest przebicie i jak jest wykonywane

Nakłucie to specyficzna procedura stosowana do diagnozowania patologii, a także do leczenia narządów wewnętrznych i ubytków biologicznych. Odbywa się to za pomocą specjalnych igieł i innych urządzeń. Przed wyrażeniem zgody na taką procedurę należy bardziej szczegółowo zastanowić się nad tym, jaka jest przebicie, jakie ma cechy i jak się je wykonuje.

Ogólny opis

Nakłucie to specjalna nakłucie tkanek narządów wewnętrznych, naczyń krwionośnych, różnych nowotworów i ubytków w celu gromadzenia płynów w celu zdiagnozowania patologii. Ponadto stosowanie procedury w niektórych przypadkach jest konieczne do wprowadzenia leków. Służy do diagnozowania patologii wątroby, szpiku kostnego, płuc, tkanki kostnej. Zasadniczo rak jest określany w ten sposób. Aby wyjaśnić diagnozę, materiały są pobierane bezpośrednio z guza. Jeśli chodzi o naczynia krwionośne, są one nakłuwane w celu pobrania płynu biologicznego, instalacji cewników, którymi wstrzykuje się leki. Żywienie pozajelitowe jest również produkowane w ten sam sposób.

Jeśli w jamie brzusznej, stawowej lub opłucnej obserwuje się proces zapalny, któremu towarzyszy nagromadzenie płynu lub ropy, nakłucie stosuje się do usunięcia tej patologicznej zawartości. Na przykład, stosując tę ​​procedurę, ustanawia się drenaż do mycia organów wewnętrznych i podawania leków.

Wskazania do stosowania procedury w ginekologii

Tak więc, do użycia nakłucia nakłucia muszą być odpowiednie wskazania. Zrób to:

  • potwierdzić ciążę pozamaciczną lub bezpłodność w przypadku czynnika żeńskiego;
  • określić obecność pęknięcia macicy lub innych narządów wewnętrznych;
  • wykluczyć zapalenie otrzewnej;
  • liczenie liczby oocytów w jajnikach;
  • określić ilość i charakter wysięku w jamie ciała, guzy;
  • diagnozować endometriozę wewnętrzną, torbiele, a także inne nowotwory złośliwe lub łagodne;
  • określić naruszenie cyklu menstruacyjnego, krwawienie z macicy o nieokreślonej genezie;
  • diagnozować lub wykluczać nieprawidłowości w rozwoju żeńskich narządów rozrodczych;
  • zabrać materiał w celu określenia skuteczności leczenia;
  • wybierz jajka podczas procedury IVF.

Rodzaje nakłuć w ginekologii

Istnieje kilka rodzajów nakłuć, które są używane do diagnozowania i leczenia chorób kobiecych:

  1. Przebicie piersi. Jest przepisywany w obecności guzków, wrzodów lub jakichkolwiek fok, zmian w odcieniu skóry, niezrozumiałych wydzielin z sutków. Procedura pozwala określić obecność guzów o różnej etiologii, aby zdiagnozować ich naturę. Wymaga wcześniejszego specjalnego szkolenia. Na przykład tydzień przed nakłuciem nie należy przyjmować aspiryny ani żadnych innych leków, które pomagają zmniejszyć krzepliwość krwi. Po nakłuciu kobieta może odczuwać łagodny dyskomfort, który ustępuje po kilku dniach.
  2. Zbieranie jaj do sztucznego zapłodnienia. Zabieg należy wykonać 35 godzin po wstrzyknięciu ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej. Nakłucie wykonuje się przezpochwowo. Potrzebna jest również specjalna igła. Cały proces jest kontrolowany przez ultradźwięki. Taka procedura wymaga pewnych umiejętności, więc trzeba szukać doświadczonego specjalisty. Ogólnie uważa się ją za praktycznie bezbolesną, ale aby uniknąć komplikacji po nakłuciu, kobieta jest znieczulona.
  3. Cardocentesis. Ta procedura jest ważna dla określenia wrodzonych nieprawidłowości lub zakażenia płodu. W tym celu pobiera się krew z pępowiny. Dozwolone jest od 16 tygodnia, ale aby nie zaszkodzić dziecku i uzyskać dokładniejszego wyniku, nakłucie jest przepisywane od 22 do 24 tygodni. Nakłucie wykonuje się przez brzuch kobiety ciężarnej do naczynia pępowinowego. Wszystkie urządzenia muszą być sterylne. W celu nakłucia za pomocą dołączonej strzykawki pobiera się specjalną igłę. Ta metoda określania infekcji lub nieprawidłowości rozwojowych jest uważana za najdokładniejszą, ale jest stosowana tylko wtedy, gdy inne metody diagnozy są nieskuteczne.
  4. Nakłucie torbieli jajnika. Ta procedura jest wykorzystywana do celów diagnostycznych i terapeutycznych. Zabieg wymaga znieczulenia ogólnego i jest podawany dożylnie. Instrumenty są wkładane przez pochwę. Igła wchodzi przez specjalny czujnik. Do niego przymocowany jest aspirator. Przez narzędzie jest zasysany płyn z jamy cysty. Biomateriał jest przesyłany do laboratorium w celu analizy cytologicznej i histologicznej. Po tym, jak nie ma już płynu w torbiele, przykleja się do niego niewielka ilość alkoholu, przyklejając ścianę formacji. W większości przypadków procedura ta pozwala całkowicie pozbyć się torbieli, chociaż w rzadkich przypadkach możliwe są nawroty. Po przebiciu kobieta wraca do domu już drugiego dnia. Ogólnie rzecz biorąc, manipulacja nie przynosi bólu, jednak pacjent musi być całkowicie nieruchomy, więc konieczne jest znieczulenie.
  5. Przebicie jamy brzusznej. Prowadzony jest przez ścianę lub tylny sklepienie pochwy. Procedura służy do diagnozowania patologii ginekologicznych, a także do przygotowania do operacji. Ponieważ takie nakłucie jest bardzo bolesne, konieczne jest wykonanie znieczulenia. Ponadto znieczulenie może być miejscowe lub ogólne. Jelito i pęcherz muszą być puste przed nakłuciem.

Ogólne zasady przebijania

Wiele kobiet jest zainteresowanych tym, jak zrobić nakłucie. W większości przypadków jest bezbolesny. Jednak aby procedura przebiegała bez komplikacji, a także dla komfortu psychicznego kobiety, konieczne jest znieczulenie lub znieczulenie. Istnieją inne zasady przebijania:

  1. Przed zabiegiem wszystkie instrumenty, a także zewnętrzne narządy płciowe powinny być traktowane roztworem środka dezynfekującego. Pozwoli to uniknąć dodatkowej infekcji wewnętrznych tkanek i ubytków.
  2. Jeśli nakłucie zostanie wykonane przez tylną ścianę pochwy, ruch powinien być ostry i łatwy. W takim przypadku należy upewnić się, że ściana odbytnicy nie jest uszkodzona.
  3. Jeśli w torbieli lub jamie znajduje się bardzo gruby wysięk, który może zatkać igłę, konieczne jest wstrzyknięcie sterylnego roztworu do środka.
  4. Nakłucie jest dozwolone tylko w specjalistycznych klinikach lub gabinetach medycznych.

Możliwe konsekwencje

Ogólnie rzecz biorąc, operacja diagnostyczna jest bezbolesna, ale czasami można zaobserwować takie efekty przebicia:

  • uraz naczyń krwionośnych lub warstwa endometrium macicy;
  • zmniejszenie ciśnienia (podczas operacji związanych z poważną utratą krwi);
  • proces zapalny w narządzie lub jamie, w której wykonuje się nakłucie;
  • uszkodzenie odbytnicy (często nie jest wymagane dodatkowe leczenie);
  • ogólne pogorszenie stanu zdrowia;
  • zawroty głowy;
  • skąpe wydzieliny z pochwy;
  • tępy ból brzucha;
  • nieprawidłowa diagnoza (krew w płynie może pojawić się nie z powodu choroby, ale z powodu uszkodzenia naczyń krwionośnych w tkance krążącej).

Nakłucie w ginekologii jest często stosowanym narzędziem do diagnozowania i leczenia patologii układu rozrodczego. Można to zrobić tylko na podstawie recepty lekarza w placówce medycznej.

Przebicie

Ja

Fnaoferta (lat. punclio prick, puncture)

manipulacja diagnostyczna lub terapeutyczna, w której nakłucie tkanki, tworzenie patologiczne, ściana naczynia, wydrążony narząd lub jamę ciała przeprowadza się za pomocą igły lub trokaru.

Diagnostyka P. pozwala uzyskać materiał (tkankę, płyn) z formacji patologicznej, naczynia, narządu do badania histologicznego lub cytologicznego w celu ustalenia, potwierdzenia lub wyjaśnienia diagnozy. Przykładami są P. gruczołu sutkowego, węzeł chłonny, chrząstka, kość, biopsja trefiny, nakłucie mostka, nakłucie podpotyliczne, torakocenteza, laparocenteza, przezskórna biopsja wątroby, nakłucie prostaty, guzy tkanek miękkich, stawy. W chirurgii ropnej diagnostyczny P. pozwala potwierdzić obecność ropnia, smug ropnych i ustalenie wskazań do otwierania ropne ostrości lub drenaż (dla podejrzewanego paraossalnuyu ropowicy, jamy szpikowej ropień, gdy po iniekcji infiltruje, ropne zapalenie opłucnej, pościg, ropne paranephritis Douglas ropień, głębokie zapalenie okrężnicy itp.), jak również uzyskanie treści patologicznego skupienia w celu badania bakteriologicznego. Z pomocą P. substancje nieprzepuszczalne dla promieni rentgenowskich są wprowadzane do krwiobiegu, kości gąbczastej, jam ciała; gaz w jamie, tkankach, przestrzeniach celulozowych w celu kontrastowania narządów (odma opłucnowa, pneumomediastografia, parthography przełyku, pneumotyrekcja, pneumosubmibibografia, diagnostyczna odma otrzewnowa, parografia z żołądka, morfologia gazu, pneumoretroperum, pneumoforetogenografia guzów tkanek miękkich); radiofarmaceutyki w celu określenia patologicznej ostrości, ustalenia topografii niektórych narządów, określenia funkcji narządu (renografia radionuklidowa), zmierzenia objętości krążącej krwi lub jej składników. Przez przebicie zmierzyć ciśnienie w wielkich naczyniach, jamach serca, jamie czaszkowej, kanale kręgowym, kanale szpiku kostnego; do wnęk wprowadzane są urządzenia optyczne (torakoskopia, mediastinoskopia, laparoskopia, kuldoskopia).

Do celów terapeutycznych P. może być stosowany do wstrzykiwania leków, krwi i jej składników, substytutów krwi, pokarmów pozajelitowych do krwiobiegu (nakłucie żyły, cewnikowanie żyły podobojczykowej, wstrzyknięcie dotętnicze, regionalna infuzja dotętnicza, perfuzja); podawanie leków do różnych tkanek (podawanie śródskórne, podskórne, domięśniowe, śródkostne), ubytków, a także do patologicznego skupienia; do znieczulenia miejscowego, blokowania nowokainy itp., do eksfuzji krwi od dawców, z autohemotransfuzją, hemodializą, transfuzjami krwi zastępczej (do żółtaczki hemolitycznej noworodków); do ewakuacji ropy, wysięku, wysięku, rozlanej krwi, gazu itp. z ubytku lub ogniska.

Praktycznie nie ma przeciwwskazań do P., względnym przeciwwskazaniem jest kategoryczna odmowa pacjenta na prowadzenie P. lub pobudzenie ruchowe pacjenta.

Wszystkie rodzaje P., z wyjątkiem wkłucia dożylnego, wykonywane są przez lekarza: niektóre gatunki muszą być wykonywane tylko przez specjalistę w tej dziedzinie. Przedmiot wykonywany jest z zachowaniem zasad aseptyki i środków antyseptycznych w warunkach proceduralnych, opatrunkowych lub operacyjnych. Można go wykonać bez znieczulenia (na przykład nakłucia żyły), w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. W przypadku P. stosować zastrzyk i specjalne (na przykład igły Kassirsky'ego) igły lub trokary.

Pacjentowi wyjaśniono potrzebę P. i jego praktyczną nieszkodliwość. Włosy w strefie P. są ogolone. Pacjent jest umieszczany na stole operacyjnym (opatrunku); w przypadku nakłucia żyły pacjent zwykle leży na oddziale lub siedzi. Skórę traktuje się dwukrotnie 70% etanolem, 5% alkoholowym roztworem jodu (alkoholowy roztwór taniny, jodopronu, chlorheksydyny). Powłoki tkanek powyżej obszaru nakłucia są nieco przemieszczane i mocowane ręcznie. Z tego powodu po usunięciu igły kanał nakłuwający zamyka się łatwo, co zapobiega wyciekowi zawartości patologicznej krwi. Igła jest wprowadzana do ogniska patologicznego (jamy, narządu, naczynia) do wymaganej głębokości, biorąc pod uwagę cechy topograficzno-anatomiczne. Igła do nakłuwania podczas biopsji bezpośrednio przed pobraniem materiału odtłuszcza się eterem. Aby zapobiec przedostawaniu się powietrza do jamy, narządu, naczynia, swobodnego wypływu płynu, na igłę nakłada się adapter lub rurkę gumową, która jest otwierana dopiero po podłączeniu do strzykawki. Aby zapobiec wpadaniu igły do ​​kanału igły, wstrzykuje się ją mandryną. Aby potwierdzić, że wchodzi do nidusu zawierającego ciecz (krew, ropa itp.), Należy okresowo pociągać tłok strzykawki do siebie. Przy wykonaniu P. kierunek i głębokość wprowadzenia igły zmieniają się przed otrzymaniem wymaganego punktu. Aby poprawić dokładność P., w niektórych przypadkach przeprowadzana jest pod kontrolą USG lub tomografii komputerowej. Po zakończeniu P. igła jest usuwana szybkim ruchem, miejsce P. jest leczone środkiem antyseptycznym i nakłada aseptyczny (czasami naciskający) bandaż. Jeśli P. jest przeprowadzany w celu drenażu lub długotrwałego podawania leków, to cewnik (mikroirigator, drenaż) wstrzykuje się wzdłuż igły (trokar). Ta ostatnia jest przymocowana do skóry za pomocą taśmy klejącej lub ligatury (patrz Cewnikowanie, nakłucie cewnika naczyniowego).

Podczas przewodzenia P. mogą wystąpić następujące powikłania: krwiak podskórny, uszkodzenie dużego naczynia, zakrzepica, uszkodzenie tkanki płucnej, serce w jamie opłucnej P., uszkodzenie pustego narządu podczas laparocentezy, ropienie, choroba zakrzepowo-zatorowa. Zapobieganie tym powikłaniom jest ściśle zgodne z zasadami P., znajomością cech topograficznych i anatomicznych obszaru, w którym wykonywane jest nakłucie.

Bibliografia: Gurevich-Ilyin G.Ya. Ogólny sprzęt medyczny, M., 1946; Maslov V.I. Minor surgery, M., 1988.

II

Fnaoferta (punctio; lat. „ukłucie, przebicie”; syn. puncture)

przebicie ściany organu lub jamy ciała wydrążoną igłą lub trokarem; produkowane do celów diagnostycznych lub terapeutycznych.

Fnafunkcja komorowaJarn (r. ventricularis) - P. komory mózgu.

Fnadziałanie szpiku kostnegoaI (R. medullaris) - P. kości gąbczastej, na przykład do pobierania szpiku kostnego w celu badania histologicznego.

Fnaakcja lumbaalen (R. lumbalis) - patrz nakłucie lędźwiowe.

FnanadlobkoVaya (R. suprapubica; syn. Nakłucie pęcherza moczowego) - przezskórne nakłucie pęcherza w linii środkowej brzucha nad łonem; stosowany do odprowadzania moczu.

FnanadlobkoVaya KapillJapn - P. n. z igłą.

Fnanadlobkotrojkaapn - P. n. za pomocą trokaru z późniejszym wprowadzeniem przez niego rury drenażowej.

Fnanota wyjaśniającaichnaya (R. lumbalis; synonim: przebicie Kvinke, P. lędźwiowe, nakłucie lędźwiowe) - przebicie przestrzeni podpajęczynówkowej rdzenia kręgowego na poziomie II - IV kręgów lędźwiowych.

FnawzrokeLen - P., w którym promowanie igły (trokaru) odbywa się pod kontrolą wzroku.

Fnaopcja proBnaya (R. exploratoria) - P. pustego narządu, jamy ciała lub formacji patologicznej, wytworzonej w celu uzyskania informacji o ich zawartości.

FnaślepyaI (r. Caeca) - P. narządu, jamy lub patologicznej formacji, w której kierunek ruchu igły jest określony przez struktury anatomiczne, które służą jako punkty orientacyjne.

Fnawyświetlacz rdzenia kręgowegoaI (r. Spinalis) - P. podpajęczynówkowa przestrzeń rdzenia kręgowego.

Fnawyświetlacz rdzenia kręgowegoajestem poetąaużądlenie - rdzeń P., wytwarzany powyżej i poniżej oczekiwanej lokalizacji procesu patologicznego.

FnaOferta rufowaaSiemię lniane (R. sterftalis) - szpik kostny P., wytwarzany przez przednią ścianę mostka wzdłuż linii środkowej w uchwycie lub na poziomie trzeciej lub czwartej przestrzeni międzyżebrowej.

FnaPodpisanieaLen (R. suboccipitalis) - mózgowa cysterna P. móżdżku mózgu, wytworzona w szczelinie między tylną krawędzią dużego otworu potylicznego a tylnym łukiem atlasu.

Fnatransseptalen (r. transseptalis; lat. trans-septum + przegroda przegrody) - P. przegrody międzyprzedsionkowej w obszarze owalnego dołu ze specjalnym mandrynem przez cewnik wprowadzony do prawego przedsionka; Jest on przeznaczony do późniejszego wprowadzenia sondy do lewej części serca z połączonym badaniem wewnątrzsercowym.

Fnacysternaalen (R. cisternalis) - P. z jakiejkolwiek spłuczki podpajęczynówkowej mózgu lub rdzenia kręgowego.

Fnawymieszać akcjęożądło (R. percutanea) - P., wytwarzane przez skórę i leżącą pod nią tkankę miękką.

Przebicie

Przebicie (łac. Punctio - wstrzyknięcie) - nakłucie ściany naczynia (często żyły) lub dowolnego organu w celach terapeutycznych lub diagnostycznych. Często produkowane z dwoma celami jednocześnie.

Treść

Przebicie diagnostyczne

Podczas nakłuwania zbiera się materiał biologiczny (na przykład, gdy krew jest pobierana z żyły), ciśnienie mierzy się w dużych naczyniach lub w sercu, a rentgenowskie środki kontrastowe są wstrzykiwane.

Nakłucie medyczne

Jako leczenie, podczas nakłucia, wprowadzenie substancji leczniczych, ekstrakcja nadmiaru płynu (na przykład krwawienie) lub powietrza, jak również mycie może być wykonane.

Nakłucie brzucha

  • Cel:
Próbuje się usunąć wodobrzusze nagromadzone w jamie brzusznej, nałożenie odmy otrzewnowej, wprowadzenie różnych leków. Nakłucie wykonuje lekarz w warunkach aseptycznych. Pielęgniarka przygotowuje wszystko, co niezbędne do nakłucia i pomaga lekarzowi podczas zabiegu, przygotowuje pacjenta, wspiera go podczas manipulacji i obserwuje go po przebiciu w oddziale.
  • Metoda:
Nakłucie wymaga: sterylnych narzędzi (specjalnego trokaru, sondy w kształcie dzwonu, igieł i strzykawek do znieczulenia miejscowego, przyrządów do szycia), sterylnych chusteczek, szczotek, wacików bawełnianych, szerokiego gęstego ręcznika, sterylnych probówek, sterylnego 1-2% roztworu nowokainy, alkoholu roztwór jodu, alkohol, cleol, miednica do gromadzenia płynu puchlinowego. Pacjent w przeddzień lub wcześnie rano w dniu nakłucia oczyszcza jelito lewatywą, a przed nakłuciem uwalnia pęcherz. Bezpośrednio przed nakłuciem wykonuje się podskórne wstrzyknięcie promedolu z kordiaminą. Aby uwolnić wodobrzusze, pacjent siedzi na krześle tak, że oparcie ma oparcie, a umywalka jest umieszczona na podłodze między nogami. Przetwarzają skórę, znakują i znieczulają miejsce nakłucia nowokainą. Trocar przebija ścianę brzucha i usuwa mandrynę. Pierwsze porcje swobodnie płynącego płynu są pobierane do probówki w celu zbadania, a następnie płyn wpływa do miednicy. Kiedy napięcie odrzutowca słabnie, zaczynają zaciskać brzuch ręcznikiem, aby przywrócić ciśnienie wewnątrzbrzuszne. Po usunięciu trokaru miejsce nakłucia jest traktowane alkoholowym roztworem jodu i alkoholu i zamykane aseptyczną naklejką lub 1-2 jedwabne szwy są nakładane na skórę. Ręcznik, który zaciska żołądek, jest przyszywany, a pacjent zostaje zabrany na oddział na noszach. Do nałożenia odmy otrzewnowej pacjent leżał na plecach. Gaz (częściej tlen) wprowadza się do jamy brzusznej za pomocą aparatu odmy opłucnowej powoli, pod kontrolą stanu pacjenta.

Przebicie pod kontrolą USG

  • Cel:
Służy do diagnozowania i leczenia patologicznych nagromadzeń płynów (ropnie, torbiele, krwiaki, smugi itp.) Zlokalizowanych w jamie brzusznej, jamach opłucnowych, jamach osierdziowych itp. Charakteryzuje się dużą dokładnością uderzenia i największym bezpieczeństwem. Stosuje się specjalne igły ze znakami ultradźwiękowymi na końcu roboczym.
  • Metoda:
Pod kontrolą ultradźwięków wybierz najbezpieczniejszą trajektorię igły. W zależności od zadania nakłucia, rozmiaru i głębokości przebitej formacji oraz wybranej trajektorii przekłucia, wybiera się igłę pewnego rodzaju ostrzenia, długości i średnicy. Wykonaj znieczulenie miejscowe skóry w miejscu nakłucia i tkance wzdłuż igły. Igła jest wkładana za pomocą czujnika przebicia, dyszy do nakłuwania do czujnika ultradźwiękowego lub metody „wolnej ręki”. Po wkłuciu igły do ​​jamy pod kontrolą ultradźwięków, odessać zawartość, wykonać odkażanie (mycie), wstrzyknąć narkotyki, igłę usunąć.

Nakłucie kości

  • Cel:
Nakłucie kości (mostek, jelito kręte, kość piętowa, nasadka piszczelowa) jest wykonywane przez dawców w celu uzyskania szpiku kostnego i pacjentów do badania szpiku kostnego oraz krwi i substytutów krwi.
  • Metoda:
Nakłucie wykonuje się za pomocą igły Kassirsky'ego. Przygotuj dobrze zmieloną i dopasowaną strzykawkę na igłę Kassirsky'ego, inne igły, 1-2% roztwór nowokainy do znieczulenia, alkohol, eter, alkoholowy roztwór jodu, szkiełka i zmielone szkło do rozmazów. Instrumenty są sterylizowane, pole chirurgiczne i dłonie są przygotowane jak do operacji. Igła Kassirsky'ego i strzykawka do aspiracji muszą być nie tylko sterylne, ale także suche, ponieważ w przeciwnym razie może dojść do hemolizy. Wysuszyć je bezpośrednio przed nakłuciem, najpierw przemywając alkoholem, a następnie eterem.
  • Nakłucie mostka:
Pacjent jest umieszczony na plecach na twardej, niskiej kanapie, jego koszula jest zdjęta. Miejsce nakłucia to ciało mostka na poziomie trzeciej przestrzeni międzyżebrowej w linii środkowej lub lekko cofnięte od linii środkowej w prawo. Natychmiast nakłuć skórę i zewnętrzną płytkę kostną mostka; przejściu igły przez płytkę kostną towarzyszy charakterystyczny chrupnięcie i uczucie pokonania oporu. Następnie mandryna jest usuwana i igła jest wkładana do igły, a szpik kostny jest zasysany. Aspiracja jest odczuwana przez pacjenta w postaci słabego bólu ciągnącego. Po otrzymaniu punktowej (często dość skąpej) plamy powstają i igła jest usuwana. W miejscu nakłucia wciska się bawełnianą kulkę nasączoną kolodionem, nakleja się naklejkę.
  • Nakłucie Ilium:
Za najkorzystniejsze miejsce przebicia uważa się grzebień biodrowy w pobliżu jego przedniego górnego odcinka kręgosłupa. Po przygotowaniu i znieczuleniu skóry, igła jest wstrzykiwana ruchem wiercącym bezpośrednio prostopadłym do kości na głębokość 2 cm, po czym pobrany zostaje szpik kostny.
  • Przebicie kości piętowej:
Zrób podobnie do głębokości 1-2 cm.

Przebicie jamy opłucnej

  • Cel:
Gdy w jamie opłucnowej gromadzi się płyn zapalny lub obrzękowy, jego część jest ekstrahowana przez nakłucie w celu diagnozy i leczenia.
  • Metodologia badań:
Do nakłucia diagnostycznego używa się zwykle 20-gramowej strzykawki i igły (7–10 cm długości, 1–1,2 mm średnicy, cięte pod kątem 45 stopni). W znieczuleniu miejscowym przygotować 1-2% roztwór nowokainy, strzykawki lub chloroetyl. Do badania płynu - 2-3 sterylne probówki i takie same szkiełka do wymazów. Ponadto, weź alkohol, alkoholowy roztwór jodu, kolodionu lub cleol, sterylne waciki, szczotki i pęsety. Nakłucie wykonuje się w szatni lub na oddziale. Pacjent siedzi na toaletce plecami do lekarza i twarzą do pielęgniarki, która go wspiera. Pacjent kładzie rękę na boku nakłucia na głowie lub na przeciwległym ramieniu, tak że przestrzenie międzyżebrowe po stronie nakłucia są szersze. Miejsce nakłucia jest wybierane przez lekarza zgodnie z inspekcją, perkusją, słuchaniem i fluoroskopią. Ręce są przygotowane jak na operację. Pole operacyjne jest traktowane alkoholowym roztworem jodu i alkoholu. Po znieczuleniu wykonuje się nakłucie na górnej krawędzi żebra, prostopadle do klatki piersiowej. Powstały płyn ze strzykawki wlewa się do probówek, a rozmazy wykonuje się do mikroskopii.
  • Metoda terapeutyczna:
W celu leczenia stosuje się nakłucie, wstrzykując antybiotyki do jamy opłucnej. Po zakończeniu nakłucia igłę usuwa się szybkim ruchem, trzymając wacik zamoczony w kolodium w pobliżu nakłucia, aby natychmiast zamknąć otwór do nakłuwania. Przy znacznej akumulacji płynu w jamie opłucnej stosuje się pleuroaspirator, który jest szklanym naczyniem o pojemności 500 ml z podziałką. Gumowy korek z dwoma metalowymi dyskami połączonymi w środku śrubą szczelnie zamyka szyjkę naczynia. Dwie szklane rurki przechodzą przez korek do naczynia: długi, którego zewnętrzny koniec jest połączony gumową rurką z igłą lub trokarem, a krótki połączony gumową rurką z pompą. Na gumowych rurkach w pobliżu miejsca połączenia ze szkłem znajdują się klipsy. Wszystkie części urządzenia (z wyjątkiem pompy) są oddzielone przed użyciem, dokładnie umyte i przechowywane w stanie suchym. Ssanie cieczy rozpoczyna się od pompowania powietrza ze zbiornika. Odbywa się to za pomocą pompy z otwartym kranem na krótkiej rurce i zamkniętej - na długiej rurce podłączonej do igły. Po wypompowaniu zawór na rurze podłączonej do pompy jest zamknięty. Wykonaj nakłucie, jak opisano powyżej, i otwórz zawór łączący naczynie z igłą. Płyn z jamy opłucnej z powodu różnicy ciśnień wpada do naczynia. Gdy naczynie jest napełnione, konieczne jest zaciśnięcie otworu rurki podłączonej do igły, usunięcie korka z naczynia i wylanie płynu. Następnie włóż rurkę i powtórz opróżnianie powietrza i odsysanie cieczy 2-3 razy.

Nakłucie lędźwiowe

Płyn mózgowo-rdzeniowy jest pobierany zarówno w celach diagnostycznych, jak i terapeutycznych.

Nakłucie wykonuje lekarz. Pielęgniarka przygotowuje igłę brzozową z mandryną lub zwykłą igłą o długości 5-6 cm do nakłucia; w praktyce dzieci używa się tylko prostych igieł. Oprócz igieł siostra powinna przygotować jod do leczenia skóry, eter, 0,25% roztwór nowokainy do przyjmowania płynu mózgowo-rdzeniowego. Pacjent umieszcza się po prawej lub lewej stronie jak najbliżej krawędzi łóżka; nogi prowadzą do żołądka, a głowa jest przechylona na klatkę piersiową, dlatego plecy są wysklepione, a procesy kolczaste odsuwają się od siebie. Igłę wprowadza się w szczelinę między kręgiem lędźwiowym III i IV lub kręgiem powyżej (poniżej). Do diagnozy pobierają 10 ml płynu do rurki, zwracając uwagę na ciśnienie, w jakim płynie ciecz i stopień jej przezroczystości, bezbarwność.

Zazwyczaj płyn mózgowo-rdzeniowy ma wygląd wody destylowanej i wypływa z częstotliwością około 60 kropli / min. Gdy ciśnienie wzrasta, krople mogą wtopić się w zwykły strumień lub nawet wypłynąć z łukowatego strumienia. W przypadkach patologicznych płyn czasami staje się żółtawy (ksantochromia) lub staje się całkowicie mętny (na przykład podczas zapalenia opon mózgowych). Podczas usuwania igły miejsce wstrzyknięcia jest uszczelnione watą kolodionową. W ciągu 2 godzin po nakłuciu pacjent powinien leżeć na plecach, nie wkłada poduszki pod głowę. W Rosji w ciągu dnia pacjentowi nie wolno wstać z łóżka. W zagranicznych klinikach odpoczynek w łóżku przez ponad godzinę został uznany za nieskuteczny i nie jest już praktykowany. Niektórzy pacjenci (zwłaszcza ci z niestabilnym układem nerwowym) po nakłuciu mogą doświadczać ogólnego osłabienia, bólu głowy, bólu pleców, nudności (wymioty), zatrzymania moczu, tj. Podrażnienia błon mózgowych. W takich przypadkach urotropinę przepisuje się dożylnie, doustnie - amidopirynę, fenacetynę.

Biopsja igły

Do biopsji nakłuwanej stosuje się trzy grupy igieł: aspiracja; zmodyfikowane aspiracje; cięcie. Igły aspiracyjne mają cienkościenne kaniule z końcówkami, ostrzone pod różnymi kątami i służą do wykonywania celowanej biopsji cienkoigłowej z aspiracją materiału do badania cytologicznego. Zmodyfikowane igły aspiracyjne mają kaniulę z zaostrzonymi ostrymi krawędziami i końcówkami o różnych kształtach, przeznaczoną do pobierania zarówno próbek cytologicznych, jak i histologicznych. Igły tnące występują w trzech typach: Menghini, z ostro naostrzoną końcówką roboczą, Tru-Cut, z kaniulą o ostrych krawędziach i wewnętrznym mandrynem z nacięciem i nacięciem sprężynowym ze specjalnym „pistoletem”. Zaprojektowany do uzyskania próbki tkanki do badania histologicznego. Metoda wdrożenia i dokładność diagnostyczna badania zależy od rodzaju użytej igły [1] i może osiągnąć 93-95%, co jest porównywalne z konwencjonalną histologią.

Co to jest przebicie, czy to bolesne?

Gdy lekarz przepisuje nakłucie, pacjent natychmiast myśli igłą o nieprzyjemnej procedurze. Wielu uważa, że ​​jest to zbyt bolesne i nie zawsze się zgadzają.

W rzeczywistości przebicie jest dziś uważane za jedną z najbardziej dostępnych i pouczających metod diagnostycznych. Z jego pomocą potrzebny jest materiał do analizy. W niektórych przypadkach jest on używany do celów terapeutycznych. Czym jest ta procedura i jak się ją przeprowadza?

Jaka jest istota procedury?

Nakłucie to nowoczesna metoda diagnozowania i leczenia. Metoda polega na nakłuciu tkanki i wniknięciu do narządów wewnętrznych w celu zebrania cieczy lub innego materiału.

Wykonuje się to za pomocą strzykawki i cienkiej igły, która przebija narząd wewnętrzny, przenikając do jego jamy.

Taka metoda jest przypisywana w następujących przypadkach:

  • Do diagnozowania i leczenia chorób, które powodują powstawanie płynu w organizmie;
  • Do diagnozowania formacji wewnętrznych (tłuszczak, wen i inne formacje).

W 65% przypadków nakłucie jest wykorzystywane do celów diagnostycznych. Z jego pomocą pobierają materiał do analizy i określają chorobę zgodnie z jej wynikami.

W celach terapeutycznych metoda ta jest stosowana do usuwania ropy, tłuszczu i innych niepożądanych substancji z jamy narządów i wstrzykiwania do niej narkotyków. Dlatego nakłucie jest alternatywą dla operacji, dostępnej w niektórych szczególnych przypadkach. Wykorzystanie materiału pomaga określić charakter wewnętrznego procesu bez operacji.

Rodzaje przebicia

Ta metoda diagnostyczna jest stosowana w wielu dziedzinach medycyny. W zależności od lokalizacji choroby lub wykształcenia przypisana jest metoda. Najczęstsze to:

  • Punkcja opłucnej (płuca);
  • Nakłucie rdzenia;
  • Nakłucie brzucha (stosowane w tworzeniu płynu w jamie poza narządami);
  • Nakłucie do biopsji narządów wewnętrznych (najczęściej wątroby i nerek);
  • Nakłucie szpiku kostnego;
  • Nakłucie stawu do gromadzenia nagromadzonego płynu;
  • Pęcherzykowe (wewnętrzne i zewnętrzne ropne formacje);
  • Nakłucie ginekologiczne (aby pozbyć się torbieli lub w przypadku podejrzenia krwawienia z jamy brzusznej).

Jest to niekompletna lista rodzajów punkcji, które są stosowane w medycynie, w prawie każdej dziedzinie, jeśli to konieczne, ta metoda diagnostyczna jest dozwolona.

Cechy procedur terapeutycznych i diagnostycznych

Przebicie diagnostyczne jest używane dość często. W zależności od pożądanego obszaru lekarz wybiera specjalną igłę. Są to zazwyczaj cienkie instrumenty o różnych długościach, które łatwo przebijają tkaninę.

Dokładną lokalizację określa lekarz palpacyjnie lub po badaniu USG. Igła jest wkładana do jamy i płyn jest powoli zbierany, a następnie uzyskany materiał jest wysyłany do badania. Nakłucie jest niewielkie, leczy się szybko, nie powodując wielkich niedogodności.

W przypadku punkcji medycznej procedura nie różni się zbytnio. Przygotowanie i użyte materiały są takie same, tylko czas wzrasta. Do wprowadzenia leku lub płynu do pompowania potrzeba więcej czasu.

Jak zrobić przebicie?

Głównym pytaniem, które interesuje wiele osób, jest bolesne manipulowanie, obraz igły przeraża wielu. Jeśli zostanie wprowadzony do głębokich tkanek, pacjent przestraszy się.

W rzeczywistości procedurę tę można przeprowadzić na różne sposoby:

  • Bez środków przeciwbólowych;
  • Metoda znieczulenia miejscowego;
  • W znieczuleniu ogólnym.

Wszystko zależy od lokalizacji, narządu, który wymaga nakłucia. Ta manipulacja odbywa się w całkowitym spokoju umysłu, nie można wykonywać żadnych ruchów. Dlatego w najtrudniejszych sytuacjach, na przykład w badaniu szpiku kostnego, stosuje się znieczulenie ogólne.

W łagodniejszych przypadkach lekarze stosują znieczulenie miejscowe. Zarówno znieczulenie ogólne, jak i miejscowe powodują, że nakłucie jest całkowicie bezbolesne.

W najprostszych sytuacjach, na przykład, jeśli przebijesz wrzenie, możesz to zrobić bez znieczulenia. W tym przypadku pacjent odczuwa takie same odczucia jak przy zwykłym zastrzyku. Ciężkie objawy bólowe nie występują.

Aby procedura była jak najbardziej skuteczna i bezpieczna dla pacjenta, istnieje specjalny schemat jej przygotowania i przeprowadzenia:

  • Procedura odbywa się wyłącznie w trybie stacjonarnym pod nadzorem specjalistów;
  • Konieczne jest wybranie najbardziej wygodnej pozycji zarówno dla lekarza, jak i pacjenta, wszystko zależy od lokalizacji procedury;
  • Konieczne jest dostrojenie do czasu trwania zabiegu, nakłucie diagnostyczne wykonuje się przez 15 minut, terapeutycznie - 20-30 minut;
  • Przed nakłuciem miejsce jest przetwarzane przez środek antyseptyczny;
  • Podczas nakłuwania nie ruszaj się, aby igła nie dotykała pobliskiej tkanki i naczyń;
  • Po zebraniu materiału jest on natychmiast wysyłany do analizy, konieczne jest wykluczenie przedłużonego kontaktu z powietrzem;
  • Po zabiegu pacjent powinien położyć się na 20-30 minut.

W razie potrzeby diagnozę przeprowadza się tylko na receptę.

Czy są jakieś przeciwwskazania do nakłucia?

Ogólne przeciwwskazania są trudne do wywołania, wszystko zależy od konkretnego przypadku. Największa liczba zakazów w punkcji rdzenia kręgowego, lędźwiowego, opłucnej i szpiku kostnego. Te obszary badań mają złożoną strukturę, dlatego w chorobach zakaźnych, a także patologiach neurologicznych, nie są wykonywane.

Lekarz przed wizytą przeprowadza ogólne badanie, analizuje wyniki badania krwi i dopiero wtedy może wyznaczyć procedurę.

Możliwe konsekwencje

Skutki uboczne po nakłuciu zwykle nie występują. Ale w przypadku naruszenia zasad postępowania mogą wystąpić następujące komplikacje:

  • W przypadku naruszenia procedury antyseptycznej może wystąpić zakażenie, w wyniku czego powstanie ropień;
  • Igła z zawartością musi być szybko usunięta, przy czym powolny proces może przeniknąć do wewnętrznej tkanki;
  • Nie ma potrzeby poruszania się, przypadkowe nakłucie naczyń krwionośnych może spowodować krwawienie.

Najbardziej niebezpieczna z punkcji jest uważana za rdzeń. Trudniej jest się do tego przygotować, a później mogą wystąpić drobne skutki uboczne w postaci zawrotów głowy, bólu głowy, nudności. Zazwyczaj efekty przechodzą przez dzień. Jeśli tak się nie stanie, należy pilnie skonsultować się z lekarzem.

Ważne jest, aby pamiętać, że powikłania występują tylko w 5% przypadków, więc jeśli to konieczne, musisz zgodzić się na tę procedurę. Terminowa procedura diagnostyczna może uratować życie.

Co musisz wiedzieć przed nakłuciem kręgosłupa

W przypadku chorób lub uszkodzeń narządów i nerwów centralnego i obwodowego układu nerwowego konieczne mogą być specjalne badania. Należą do nich punkcja kręgosłupa. W jakich przypadkach wykonuje się tę procedurę, po co oni to robią i czy jest to niebezpieczne?

Co to jest punkcja kręgosłupa?

Nakłucie rdzenia kręgowego lub, jak to się nazywa, nakłucie rdzenia kręgowego, jest zbiorem płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) spod błony pajęczynówki rdzenia kręgowego, czyli z przestrzeni podpajęczynówkowej do celów diagnostycznych, znieczulających lub terapeutycznych.

Niektórzy mylą nakłucie z biopsją, w której pobiera się kawałek tkanki narządu. Z tego powodu istnieje nieuzasadniony, przesadny strach przed tego rodzaju analizą. Nic takiego nie dzieje się przy nakłuciu: tylko płyn mózgowo-rdzeniowy myjący mózg i rdzeń kręgowy podlega badaniu.

Dlaczego warto nakłuć rdzeń kręgowy

Diagnostyka

W celach diagnostycznych nakłucie jest wykonywane, jeśli podejrzewa się następujące patologie:

  • Krwotok w przestrzeni podpajęczynówkowej, którego przyczyną może być:
    • urazowe uszkodzenie mózgu;
    • udar z powodu pękniętego tętniaka mózgu;
    • udar niedokrwienny mózgu lub rdzenia kręgowego.
  • Zakaźne patologie bakteryjne i wirusowe centralnego układu nerwowego:
    • zapalenie opon mózgowych;
    • zapalenie mózgu;
    • zapalenie pajęczynówki.
  • Stwardnienie rozsiane i inne choroby związane ze zniszczeniem osłonki nerwu mielinowego.
  • Polineuropatia (na przykład uszkodzenie nerwów obwodowych w zespole Hyenna-Barre).
  • Urazy kręgosłupa.
  • Ropień zewnątrzoponowy.
  • Guzy rdzenia kręgowego itp.

Nie we wszystkich przypadkach wymienionych powyżej, nakłucie jest konieczne, ale tylko w tych, w których inne badania nie pomagają. Jeśli na przykład zrosty, ropień nadtwardówkowy, uszkodzenie więzadeł można wykryć za pomocą nowoczesnych dokładnych badań sprzętu przy użyciu CT lub MRI, to po co przyjmować nakłucie?

Przeprowadzenie diagnostycznego pobierania próbek płynu mózgowo-rdzeniowego powinno mieć miejsce tylko wtedy, gdy objawy choroby sugerują uszkodzenie lub rozwój procesu patologicznego bezpośrednio w mózgu, rdzeniu kręgowym lub kanale kręgowym.

Znieczulenie

  • Znieczulenie zewnątrzoponowe wykonuje się głównie w celu znieczulenia przed wieloma operacjami na stawach i kościach oraz w neurochirurgii kręgosłupa. Jego zalety są niewątpliwe:
    • nie ma całkowitego zamknięcia świadomości;
    • nie jest to tak szkodliwe dla aktywności sercowo-oddechowej;
    • pacjent szybciej wraca do zdrowia, nie jest tak zły jak po znieczuleniu ogólnym.
  • Znieczulenie zewnątrzoponowe stosuje się również w przypadku bardzo silnych bólów neurogennych i śmiertelnych.
  • Możliwe jest nawet znieczulenie zewnątrzoponowe podczas porodu.

Terapia

Zaleca się wstrzykiwanie leków przez nakłucie rdzenia:

  • W chorobach rdzenia kręgowego i mózgu, ponieważ obecność bariery mózgowej czyni podawanie leku dożylnego bezużytecznym. Leczenie zapalenia mózgu, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ropnia mózgu lub rdzenia kręgowego przeprowadza się przez podawanie leku do przestrzeni zewnątrzoponowej.
  • W przypadku poważnych urazów lub chorób, które wymagają najbardziej szybkiego działania leku.

Kto jest przebiciem

Przebicie jest kategorycznie niedopuszczalne dla wszystkich możliwych przemieszczeń mózgu (przemieszczenia, klinowanie jednej części mózgu do drugiej, ściskanie półkul mózgu itp.). Nakłucie jest szczególnie obarczone śmiercią, gdy środkowy mózg lub jego płat skroniowy zostanie przesunięty.

  • Niebezpieczne jest również nakłucie w przypadku zaburzeń krzepnięcia krwi. Dwa do trzech tygodni przed nakłuciem należy przerwać przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych i różnych leków rozrzedzających krew (aspiryna, NLPZ, warfaryna itp.).
  • Obecność ropnych ropni, ran i odleżyn, wysypka krostkowa na dolnej części pleców - także podstawa do zniesienia nakłucia.

Jak zrobić przebicie

Aby nie uszkodzić rdzenia kręgowego, nakłucie u dorosłych wykonuje się pomiędzy drugim i trzecim kręgiem lędźwiowym, a u dzieci - pomiędzy trzecim a czwartym. Wyjaśnia to fakt, że rdzeń kręgowy u dorosłych zwykle rozciąga się do poziomu drugiego kręgu, a u dzieci może być niższy do trzeciego.

Z tego powodu nakłucie rdzenia kręgowego nazywane jest również lędźwiowym.

Do nakłucia użyj specjalnych długich igieł Bira o wzmocnionej konstrukcji (grubościenne) z mandrynem (mandrynem).

Przygotowanie do przebicia

Przed pobraniem alkoholu do analizy konieczne jest przeprowadzenie badania:

  • przekazać ogólne i biochemiczne badania krwi i moczu;
  • wykonać koagulogram krwi;
  • zmienić ciśnienie dna i ciśnienie wewnątrzczaszkowe;
  • z zaburzeniami neurologicznymi, objawami mózgowymi wskazującymi na zwichnięcia - tomografia komputerowa lub MRI mózgu;
  • inne badania przepisane przez lekarza.

W jaki sposób wykonuje się punkcję kręgosłupa?

  • Pacjent leży na boku na sztywnej kanapie, uginając kolana w brzuch, a plecy wyginają się tak bardzo, jak to możliwe. Dozwolona jest także pozycja siedząca.
  • Powierzchnia dolnej części pleców jest traktowana roztworem jodu.
  • Igła jest wprowadzana w szczelinę międzykręgową między drugim i trzecim (trzecim i czwartym u dzieci) kręgiem, na poziomie wyrostków kolczystych, nieznacznie w górę.
  • Na początku rozwoju igły wkrótce pojawia się bariera (są to więzadła kręgowe), ale gdy minie 4 do 7 cm (około 2 cm u dzieci), igła opada pod błonę pajęczynówki, a następnie porusza się swobodnie.
  • Na tym poziomie postęp jest zatrzymany, mandryna jest usuwana, a przez kapanie kropli bezbarwnej cieczy z niej jest przekonany, że cel został osiągnięty.
  • Jeśli płyn nie kapie, a igła spoczywa na czymś stałym, jest ostrożnie zawracany bez usuwania go całkowicie z warstwy podskórnej i powtórz wprowadzenie, nieznacznie zmieniając kąt.
  • Płyn mózgowo-rdzeniowy zbiera się w probówce, objętość ogrodzenia wynosi 120 g.
  • Jeśli konieczne jest zbadanie przestrzeni nadtwardówkowej, aby zobaczyć zrosty i guzy lub stan więzadeł kręgowych, wykonuje się trzykanałową epiduroskopię (roztwór soli jest podawany przez jeden kanał, igła cewnika jest podawana przez drugi kanał, a mikrokamera do przeglądu przez trzeci kanał).
  • Znieczulenie lub terapię przeprowadza się przez podawanie środka znieczulającego lub terapeutycznego przez cewnik.

Po nakłuciu pacjent odwraca się na brzuchu iw takiej pozycji ma co najmniej trzy godziny. Od razu nie można wstać! Jest to konieczne, aby zapobiec rozwojowi komplikacji.

Czy boli, gdy bierzesz przebicie

Wielu pacjentów obawia się, że będzie bolało. Możesz ich uspokoić: przed samą analizą zazwyczaj wykonuje się znieczulenie miejscowe: podawanie nowokainy warstwa po warstwie (1–2%) w obszarze przyszłego nakłucia. I nawet jeśli lekarz zdecyduje, że znieczulenie miejscowe nie jest potrzebne, na ogół nakłucie nie jest bardziej bolesne niż zwykłe wstrzyknięcie.

Powikłania i skutki nakłucia kręgosłupa

Po nakłuciu możliwe są następujące komplikacje:

  • Rozwój guza nabłonkowego, perlaka, jest możliwy na błonach rdzenia kręgowego, gdy igła wchodzi do podskórnych komórek nabłonkowych.
  • Z powodu zmniejszenia objętości płynu mózgowo-rdzeniowego (dzienna objętość krążenia wynosi 0,5 l), ciśnienie śródczaszkowe maleje, a głowa może być obolała przez tydzień.
  • Jeśli podczas nakłucia nerwy lub naczynia krwionośne zostaną uszkodzone, konsekwencje mogą być najbardziej nieprzyjemne: ból, utrata czucia; krwiak, ropień zewnątrzoponowy.

Jednak takie zjawiska są niezwykle rzadkie, ponieważ nakłucie rdzenia kręgowego jest zwykle wykonywane przez doświadczonych neurochirurgów, którzy mają doświadczenie w wielu operacjach.