Główny / Kolano

Choroby rdzenia kręgowego: rodzaje, objawy, leczenie

Choroby rdzenia kręgowego (mielopatia) to duża grupa patologii, które różnią się na wiele sposobów. Rdzeń kręgowy jest ważnym organem układu nerwowego zlokalizowanym w kanale kręgowym.

Tkanka mózgowa składa się z istoty szarej i białej. Szara substancja to komórki nerwowe, istota biała to ich procesy. Rdzeń kręgowy, którego całkowita długość wynosi około 45 cm, jest regulatorem funkcjonalności wszystkich narządów wewnętrznych, które wykonują swoją pracę dzięki transmisji impulsów nerwowych.

Choroby mózgu i rdzenia kręgowego powodują zaburzenia podobne w ich przejawach: czuciowe, motoryczne i wegetatywne.

Oznaki chorób i typów

Objawy choroby rdzenia kręgowego są wielorakie. Konwencjonalnie, ten organ jest podzielony na segmenty związane z pewną parą nerwów rdzeniowych. Każda para jest odpowiedzialna za określoną część ciała. Warto zauważyć, że włókna nerwowe istoty szarej przecinają się, więc procesy patologiczne po lewej stronie manifestują się dysfunkcją prawej strony.

Zaburzenia ruchu

Ograniczenie ruchu może być całkowite (porażenie) lub częściowe (niedowład). Objawy te są połączone ze zwiększonym lub zmniejszonym napięciem mięśniowym. Jeśli patologia dotyczy wszystkich kończyn - jest to tetrapareza, dwie górne lub dwie dolne - niedowład kończyn dolnych, jedna - monopareza, lewa lub prawa połowa ciała - niedowład połowiczy. Z reguły upośledzenia ruchowe są symetryczne, ale istnieją wyjątki, jeśli zmiana jest punktem lub patologią zlokalizowaną w okolicy ogona konia (sacrum).

Uszkodzenie obszaru 4 kręgu szyjnego jest bardzo niebezpieczne. Umieszczona nad nim patologia powoduje rozerwanie przepony, co prowadzi do szybkiej śmierci. Patologia poniżej kręgu prowadzi do niewydolności oddechowej, która może tragicznie się zakończyć, jeśli nie zostanie zapewniona w odpowiednim czasie.

Zaburzenia wrażliwości

Objawy, charakter i lokalizacja zaburzeń zależą od lokalizacji patologii i jej stopnia.

Czułość jest zawsze tracona poniżej poziomu uszkodzonego segmentu.

Porażka obwodowych części rdzenia kręgowego prowadzi do zmniejszenia wrażliwości powierzchni i skóry, a także temperatury, bólu i wibracji. Często występuje parestezje (mrowienie, drętwienie).

Zaburzenia wegetatywne

Objawia się zmianą temperatury ciała, poceniem się, zaburzeniami metabolicznymi, zmianami w charakterze stolca, oddawaniem moczu, wadami układu pokarmowego itp.

Wrażenia bólowe

Podczas ściskania ból rdzenia kręgowego objawia się w środku pleców; szczypanie nerwów szyjnych prowadzi do bólu rąk; Patologia lędźwiowa jest odzwierciedlona przez ból kończyny dolnej. Wszystkie objawy choroby rdzenia kręgowego zależą zarówno od dotkniętej chorobą substancji (białej lub szarej), jak i od lokalizacji uszkodzenia. Istnieje 5 segmentów: szyjny, piersiowy, lędźwiowy, krzyżowy i kość ogonowa.

Choroba korzeniowa

Prawie zawsze wpływa na wszystkie włókna korzeni rdzenia kręgowego, które są odpowiedzialne za funkcje motoryczne, czuciowe i autonomiczne. Pojedyncze zmiany są bardzo rzadkie. Patologia przejawia się w następujący sposób:

  • ból strefy unerwienia (strefa wpływu włókien nerwowych);
  • drętwienie lub mrowienie;
  • parestezje;
  • niedowład w strefie unerwienia (czasami objawiający się pojawieniem się pozycji wymuszonej);
  • zmiany w tonie unerwionych mięśni;
  • drżenie mięśni;
  • uczucie zimna lub gorąca, zaburzenia potliwości.

Klęska kilku korzeni niestety nie jest wykluczona. To jest zapalenie wielostawowe. Wymienione objawy są nasilone.

Z porażką istoty szarej w pełni wypełniają się funkcje danego segmentu.

Patologia przednich rogów istoty szarej objawia się paraliżem, zanikiem tkanki mięśniowej, drżeniem w dotkniętym segmencie, patologią rogów tylnych - zmniejszeniem kilku rodzajów wrażliwości na dotkniętym obszarze; rogi boczne - manifestacja zespołu Hornera (wiąże się ze wzrokiem i strukturami oka), jeśli wada znajduje się na poziomie 5 kręgów szyjnych - 1 kręgów piersiowych.

Uszkodzenie nerwów obwodowych

Wiele nerwów miesza się i wykonuje wszystkie podstawowe funkcje, dlatego ich zaburzenia są odzwierciedlone w ruchach, wrażliwości i funkcjach wegetatywnych. Wszystko to towarzyszy ból, niedowład lub porażenie.

Defekt piersi:

  • porażenie nóg;
  • utrata wrażliwości obszaru poniżej żeber;
  • naruszenie narządów wewnętrznych;
  • jeśli patologia znajduje się w górnym obszarze klatki piersiowej - niewydolność oddechowa;
  • jeśli występuje defekt w 3-5 kręgach piersiowych - naruszenie serca.

Zmiany lędźwiowe

Patologia ta charakteryzuje się porażeniem i całkowitą utratą wszystkich rodzajów wrażliwości nóg i krocza, bólu korzeniowego, silnego bólu pleców.

Porażka sacrum

Ta forma choroby znacznie wpływa na jakość życia. Charakteryzuje się:

  • silny ból w nogach, kroczu i okolicy krzyżowej;
  • utrata wrażliwości powyższych obszarów;
  • niedowład lub porażenie mięśni nóg;
  • spadek wszystkich refleksów tego obszaru;
  • naruszenie narządów wewnętrznych miednicy (impotencja, nietrzymanie moczu i pęcherza itp.).

Uszkodzeniu kości ogonowej towarzyszy:

  • ból w tym obszarze i podbrzuszu;
  • niezdolność do siedzenia;
  • zwiększony ból podczas chodzenia.

Skolioza jest jedną z najczęstszych chorób kręgosłupa. Jak zapobiegać jego występowaniu, a także jak przezwyciężyć tę chorobę, jeśli jest już zdiagnozowana, przeczytaj tutaj. Przeczytaj tutaj o wszelkiego rodzaju urazach kręgosłupa.

Przyczyny mielopatii

Przyczyn rozwoju chorób jest wiele. Główne to:

  • przepuklina międzykręgowa;
  • procesy nowotworowe;
  • przemieszczenie kręgów;
  • urazy pourazowe;
  • naruszenie trofizmu i krążenia krwi;
  • udar rdzenia kręgowego;
  • procesy zapalne;
  • powikłanie po zabiegach diagnostycznych (nakłucie, znieczulenie itp.).

Klasyfikacja

Rozróżnia się następujące mielopatie:

  • kompresja;
  • guzy;
  • skutki przepukliny międzykręgowej;
  • nie-kompresyjna mielopatia nowotworowa;
  • zapalenie szpiku (choroby zapalne);
  • choroby naczyniowe;
  • przewlekła mielopatia;
  • choroby zwyrodnieniowe i dziedziczne.

Choroby naczyniowe rdzenia kręgowego są spowodowane zakrzepicą, miażdżycą tętnic, tętniakiem i innymi wadami naczyniowymi. W 12-14% są przyczyną śmierci. Malformacja naczyniowa wykazuje największą trudność w diagnozie, ponieważ jest maskowana jako inne choroby.

Zawał rdzenia kręgowego występuje, gdy dochodzi do naruszenia krążenia krwi, które może rozwinąć się w dowolnym segmencie kręgosłupa. Jest wiele powodów i trudno je natychmiast rozpoznać. Charakterystyczne są takie objawy, jak silny ból pleców, zmniejszona wrażliwość, obustronny niedowład kończyn, ogólne osłabienie, zawroty głowy.

Leczenie

Terapia chorób jest złożona i złożona. Przede wszystkim ma na celu rozwój choroby, a następnie łagodzenie objawów i przywracanie funkcji. Dużą rolę odgrywa zapobieganie chorobom, ponieważ każdy wie, że łatwiej jest zapobiegać niż leczyć.

W przypadku urazu i rozwoju ostrego procesu pacjent potrzebuje pomocy w nagłych wypadkach:

  • unieruchomienie pacjenta (utrwalenie w jednej pozycji);
  • dostarczanie powietrza;
  • zwolnienie z przedmiotów ściskających szyję, klatkę piersiową, głowę lub brzuch.

Możesz podać środek przeciwbólowy (analgin).

Farmakoterapia opiera się na wprowadzeniu następujących leków:

  • hormony;
  • leki moczopędne;
  • neuroprotektory.

Leczenie chirurgiczne jest zalecane w skrajnych przypadkach i z ostrym postępem procesów, silnym bólem.

Pacjent potrzebuje specjalnej opieki: częstych zmian w pozycji ciała, masażu, wyściółki przeciwodleżynowej, ćwiczeń oddechowych, biernego zgięcia kończyn.

Choroby rdzenia kręgowego

Treść

Rdzeń kręgowy

Rdzeń kręgowy jest częścią centralnego układu nerwowego. Zawiera szlaki nerwowe pochodzące z jąder nerwowych w mózgu i jego własne neurony, które komunikują się z narządami obwodowymi i mózgiem. Rdzeń kręgowy i wystające z niego korzenie nerwowe znajdują się w świetle kanału kręgowego. Biegnie od początku szyjki macicy i kończy się w górnym odcinku lędźwiowym kręgosłupa u dorosłych.

Rdzeń kręgowy znajduje się w kanale kręgowym i otoczony jest zewnątrzoponową tkanką tłuszczową.

Niektóre choroby rdzenia kręgowego mogą prowadzić do nieodwracalnych zaburzeń neurologicznych u pacjenta i często do ich późniejszej niepełnosprawności. Urazy rdzenia kręgowego z ich małymi wymiarami mogą prowadzić do porażenia rąk i nóg (tetraplegia) lub tylko nóg (paraplegia) z całkowitym brakiem lub zmniejszeniem wrażliwości poniżej miejsca urazu. Ponieważ rdzeń kręgowy jest zasadniczo podobny w swoim przekroju do kabla linkowego, wystarczy, że nieznaczne wymiary jego uszkodzenia są konieczne do pojawienia się trwałych objawów neurologicznych i niepełnosprawności pacjenta.

W przypadku choroby, która powoduje ucisk rdzenia kręgowego (z zewnątrz lub od wewnątrz), występujący deficyt neurologiczny może być odwracalny. W takich przypadkach ważne jest, aby wyeliminować wynikającą z tego kompresję rdzenia kręgowego w czasie, tak aby pacjent nie miał czasu, aby rozwinąć śmierć swoich struktur nerwowych.

Anatomia rdzenia kręgowego ma strukturę segmentową. Rdzeń kręgowy zapewnia unerwienie kończyn i tułowia. Od tego wyjdź 31 par nerwów rdzeniowych. Ten segmentowy typ struktury i unerwienia ułatwia diagnozę pacjenta. Podczas badania neurologicznego lokalizację procesu patologicznego w rdzeniu kręgowym można określić na podstawie granic zaburzeń wrażliwości, paraliżu lub osłabienia mięśni rąk lub nóg (paraplegia, parapareza) i innych typowych zespołów.

Oprócz badania neurologicznego pacjenta wytwarzany jest rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografia komputerowa (CT) rdzenia kręgowego. Wcześniejsza powszechnie stosowana metoda mielografii w praktyce klinicznej zniknęła w tle z powodu pojawienia się bardziej dokładnych i bezpiecznych metod badania chorób rdzenia kręgowego i kręgosłupa (MRI i CT). Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF, płynu mózgowo-rdzeniowego) jest w stanie dostarczyć danych wyjaśniających do diagnozy niektórych chorób rdzenia kręgowego.

Objawy neurologiczne związane z anatomiczną strukturą rdzenia kręgowego i kręgosłupa

Znajomość budowy anatomicznej rdzenia kręgowego (zasada segmentowa) i rozciągających się z niego nerwów rdzeniowych umożliwia neuropatologom i neurochirurgom dokładne określenie objawów i syndromów uszkodzenia w praktyce. Podczas badania neurologicznego pacjenta, schodzącego z góry na dół, znajdują górną granicę początku zaburzenia wrażliwości i aktywności ruchowej mięśni. Należy pamiętać, że ciała kręgów nie odpowiadają segmentom rdzenia kręgowego znajdującym się pod nimi. Obraz neurologiczny uszkodzenia rdzenia kręgowego zależy od uszkodzonego segmentu.

W miarę jak człowiek rośnie, długość rdzenia kręgowego jest mniejsza niż długość otaczającego kręgosłupa.

W jego powstawaniu i rozwoju rdzeń kręgowy rośnie wolniej niż kręgosłup. U dorosłych rdzeń kręgowy kończy się na poziomie ciała pierwszego kręgu lędźwiowego L1. Korzenie nerwowe, które go opuszczają, pójdą dalej w dół w celu unerwienia kończyn lub narządów miednicy małej.

Reguła kliniczna stosowana do określania poziomu uszkodzenia rdzenia kręgowego i jego korzeni nerwowych:

  • korzenie szyjki macicy (z wyjątkiem korzenia C8) opuszczają kanał kręgowy przez otwory nad odpowiadającymi im trzonami kręgowymi,
  • korzenie piersiowe i lędźwiowe opuszczają kanał kręgowy pod kręgami o tej samej nazwie,
  • górne odcinki szyjne rdzenia kręgowego leżą za trzonami kręgów o tej samej liczbie,
  • dolne odcinki szyjne rdzenia kręgowego leżą jeden segment wyżej niż odpowiedni kręg,
  • górne odcinki piersiowe rdzenia kręgowego leżą dwa segmenty wyżej,
  • dolne odcinki piersiowe rdzenia kręgowego leżą trzy segmenty wyżej,
  • odcinki lędźwiowe i krzyżowe rdzenia kręgowego (te ostatnie tworzą stożek mózgowy (conus medullaris) są zlokalizowane za kręgami Th9-L1.

Aby wyjaśnić rozprzestrzenianie się różnych procesów patologicznych wokół rdzenia kręgowego, zwłaszcza w kręgosłupie, ważne jest, aby dokładnie zmierzyć średnice strzałkowe (lumen) kanału kręgowego. Średnice (światło) kanału kręgowego u osoby dorosłej są normalne:

  • na poziomie szyjki kręgosłupa - 16-22 mm,
  • na poziomie klatki piersiowej kręgosłupa - 16–22 mm,
  • na poziomie kręgów lędźwiowych L1-L3 - około 15-23 mm,
  • na poziomie kręgów lędźwiowych L3-L5 i poniżej - 16-27 mm.

Zespoły neurologiczne chorób rdzenia kręgowego

Z uszkodzeniem rdzenia kręgowego na jednym lub drugim poziomie zostaną wykryte następujące zespoły neurologiczne:

  • utrata wrażliwości poniżej poziomu uszkodzenia rdzenia kręgowego (poziom zaburzeń czułości)
  • osłabienie kończyn unerwione przez zstępujące włókna nerwowe drogi korowo-rdzeniowej od poziomu uszkodzenia rdzenia kręgowego

Naruszenie wrażliwości (hipestezja, parestezje, znieczulenie) może pojawić się na jednej lub obu stopach. Zaburzenia wrażliwości mogą rozprzestrzeniać się w górę, imitując polineuropatię obwodową. W przypadku całkowitego lub częściowego zerwania szlaków korowo-rdzeniowych i bulwiasto-rdzeniowych na tym samym poziomie rdzenia kręgowego, u pacjenta występuje paraliż mięśni kończyn górnych i / lub dolnych (paraplegia lub tetraplegia). Ujawnia to symptomy centralnego paraliżu:

  • napięcie mięśni wzrosło
  • pojawiły się głębokie odruchy ścięgna
  • ujawnił patologiczny objaw Babinsky'ego

W zależności od poziomu uszkodzenia rdzenia kręgowego pacjent doświadcza upośledzenia ruchowego i sensorycznego.

Podczas badania pacjenta z uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwykle stwierdza się zaburzenia segmentalne:

  • pasek wrażliwości zmienia się w pobliżu najwyższego poziomu przewodzących zaburzeń czuciowych (hiperalgezja lub hiperpatia)
  • niedociśnienie i zanik mięśni
  • izolowana utrata głębokich odruchów ścięgnistych

Poziom zaburzeń czułości typu przewodnika i segmentowych objawów neurologicznych wskazuje w przybliżeniu lokalizację poprzecznego uszkodzenia rdzenia kręgowego u pacjenta. Dokładnym objawem lokalizacyjnym jest ból odczuwany w linii środkowej pleców, szczególnie na poziomie klatki piersiowej. Ból w okolicy międzyzębowej może być pierwszym objawem ucisku rdzenia kręgowego u pacjenta. Ból korzeniowy wskazuje na pierwotną lokalizację uszkodzenia rdzenia kręgowego w obszarze jego zewnętrznych mas. Jeśli dotknięty jest stożek rdzenia kręgowego, często obserwuje się ból w dolnej części pleców.

We wczesnym stadium poprzecznego uszkodzenia rdzenia kręgowego w kończynach można zaobserwować spadek napięcia mięśniowego (hipotonia), a nie spastyczność z powodu wstrząsu kręgowego u pacjenta. Szok kręgosłupa może trwać kilka tygodni. Czasami jest mylone z rozległym uszkodzeniem segmentowym. Później, ścięgna pacjenta i odruchy okostnowe stają się podwyższone. W zmianach poprzecznych, zwłaszcza spowodowanych zawałem, paraliż jest często poprzedzony krótkimi drgawkami klonicznymi lub mioklonicznymi w kończynach. Innym ważnym objawem zmian poprzecznych rdzenia kręgowego jest dysfunkcja narządów miednicy, objawiająca się zatrzymaniem moczu i kału u pacjenta.

Charakter możliwych zaburzeń neurologicznych ruchowych i sensorycznych zależy od stopnia uszkodzenia rdzenia kręgowego.

Kompresja wewnątrz (śródszpikowa) lub wokół rdzenia kręgowego (pozaszpikowa) może być klinicznie manifestowana w podobny sposób. Dlatego pojedyncze badanie neurologiczne pacjenta nie wystarcza do określenia lokalizacji uszkodzenia rdzenia kręgowego. Objawy neurologiczne wskazujące na lokalizację procesów patologicznych wokół rdzenia kręgowego (pozaszpikowe) obejmują:

  • ból korzeniowy,
  • Zespół brązowego uszkodzenia kręgosłupa
  • objawy uszkodzenia obwodowego neuronu ruchowego w jednym lub dwóch segmentach, często asymetryczne,
  • wczesne oznaki zaangażowania szlaków korowo-rdzeniowych,
  • znaczny spadek wrażliwości w segmentach krzyżowych,
  • wczesne i wyraźne zmiany w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF).

Objawy neurologiczne wskazujące na lokalizację procesów patologicznych wewnątrz rdzenia kręgowego (śródszpikowe) obejmują:

  • ledwie zlokalizowane bóle palące
  • zdysocjowana utrata wrażliwości na ból z zachowaniem wrażliwości mięśni i stawów,
  • zachowanie wrażliwości w obszarze krocza i segmentach sakralnych,
  • Późne i mniej poważne objawy piramidalne,
  • normalny lub nieznacznie zmieniony skład płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF).

Uszkodzenie wewnątrz rdzenia kręgowego (śródszpikowe), w które zaangażowane są najgłębsze włókna szlaków spino-wzgórzowych, ale nie wpływające na najbardziej zewnętrzne włókna, które zapewniają wrażliwość na dermatomy krzyżowe, objawi się w przypadku braku oznak uszkodzenia. Zachowana zostanie percepcja bólu i podrażnień temperaturowych w dermatomach sakralnych (korzenie nerwów S3-S5).

Zespół Brown-Sekar wyznacza zespół objawów pół-zmiany średnicy rdzenia kręgowego. Zespół Brown-Sekara przejawia się klinicznie:

  • po stronie uszkodzenia rdzenia kręgowego - porażenie mięśni ramienia i / lub nogi (monoplegia, hemiplegia) z utratą wrażliwości mięśniowo-stawowej i wibracyjnej (głębokiej),
  • po przeciwnej stronie - utrata bólu i wrażliwość na temperaturę (powierzchnię).

Górną granicę zaburzeń wrażliwości na ból i temperaturę w zespole Brouna-Sekara często określa się 1-2 segmenty poniżej miejsca uszkodzenia rdzenia kręgowego, ponieważ włókna ścieżki rdzeniowo-rdzeniowej po utworzeniu synapsy w tylnym rogu rdzenia kręgowego sięgają do przeciwnej strony sznura. Jeśli występują zaburzenia segmentalne w postaci bólu korzeniowego, zaniku mięśni, wymierania odruchów ścięgnistych, są one zwykle jednostronne.

Rdzeń kręgowy zaopatrzony jest w jeden przedni rdzeń kręgowy i dwie tylne tętnice rdzeniowe.

Jeśli uszkodzenie rdzenia kręgowego jest ograniczone lub dotknięte przez część centralną, spowoduje to głównie uszkodzenie neuronów istoty szarej i segmentowych przewodników, które wytwarzają ich przecięcie na tym poziomie. Obserwuje się to przy kontuzji podczas uszkodzenia rdzenia kręgowego, jamistości rdzenia, guzów i zmian naczyniowych w basenie tętnicy przedniej. Gdy wystąpi centralne uszkodzenie rdzenia kręgowego szyjki macicy:

  • słabość ramienia, która jest wyraźniejsza niż słabość nogi,
  • zaburzenie wrażliwości zdysocjowanej (analgezja, tj. utrata wrażliwości na ból z rozkładem w postaci „płaszcza na ramionach” i dolnej części szyi, bez znieczulenia, to znaczy utrata wrażeń dotykowych i przy zachowaniu wrażliwości na wibracje).

Uszkodzenie stożka rdzenia kręgowego, zlokalizowanego w obszarze trzonu kręgowego L1 lub niższego, ściska nerwy rdzeniowe, które tworzą ogon konia. Powoduje to obwodowe (powolne) asymetryczne porażenie stawów z arefleksją. Ten poziom uszkodzenia rdzenia kręgowego i jego korzeni nerwowych towarzyszy dysfunkcja narządów miednicy (dysfunkcja pęcherza i jelit). Rozkład wrażliwych zaburzeń na skórze pacjenta przypomina zarysy siodła, osiąga poziom L2 i odpowiada strefom unerwienia korzeni zawartych w ogonie konia. Odruchy Achillesa i kolana u takich pacjentów są zmniejszone lub nieobecne. Często pacjenci zgłaszają ból, który rozciąga się na krocze lub biodra.

W procesach patologicznych w obszarze stożka rdzenia kręgowego ból jest mniej wyraźny niż w przypadku zmian ogona konia, a zaburzenia funkcji jelita i pęcherza występują wcześniej. Odruchy Achillesa w tym samym czasie zanikają. Procesy kompresji mogą jednocześnie wychwytywać zarówno koński ogon, jak i stożek rdzenia kręgowego, co powoduje połączony zespół uszkodzeń obwodowego neuronu ruchowego ze wzrostem odruchów i pojawieniem się patologicznego objawu Babinsky'ego.

W przypadku uszkodzenia rdzenia kręgowego na poziomie dużego otworu potylicznego u pacjentów rozwija się osłabienie mięśni obręczy barkowej i ramienia, a następnie osłabienie nogi i ramienia po przeciwnej stronie. Procesy objętościowe tej lokalizacji czasami powodują ból szyi i szyi, rozprzestrzeniając się na głowę i ramiona. Innym dowodem wysokiego poziomu szyjki (do segmentu Th1) zmiany jest zespół Hornera.

Niektóre choroby kręgosłupa mogą powodować nagłą mielopatię bez wcześniejszych objawów (takich jak udar kręgosłupa). Należą do nich krwotoki zewnątrzoponowe, krwiak, zawał rdzenia kręgowego, wypadanie (wypadanie, wyciskanie) jądra miazgi krążka międzykręgowego, podwichnięcie kręgów.

Przewlekła mielopatia występuje przy następujących chorobach kręgosłupa lub rdzenia kręgowego:

Choroby rdzenia kręgowego: rodzaje, objawy, leczenie

Większość chorób rdzenia kręgowego (mielopatii) znacząco wpływa na jakość życia pacjenta i często prowadzi do ciężkiej niepełnosprawności. Pomimo wielu chorób rdzenia kręgowego ich obraz kliniczny ma wiele wspólnego. Objawy takie jak zaburzenia ruchowe i autonomiczne, a także zaburzenia wrażliwości i zespół bólowy będą prawie zawsze obecne. Główne rodzaje chorób i patologii rdzenia kręgowego:

  • Myelopatia kompresyjna.
  • Nie-kompresyjna mielopatia.
  • Choroba naczyniowa.
  • Patologie zapalne (zapalenie szpiku).
  • Przewlekłe formy mielopatii.
  • Choroby zwyrodnieniowe i dziedziczne.
  • Nowotwory złośliwe i łagodne.

Rozważ najczęstsze rodzaje i formy chorób rdzenia kręgowego.

Jak pokazuje doświadczenie kliniczne, korzenie nerwowe rzadko pozostają pod wpływem uszkodzenia rdzenia kręgowego.

Myelopatia kompresyjna

Mielopatia uciskowa jest uważana za jedną z najpoważniejszych chorób ośrodkowego układu nerwowego. W tej patologii obserwuje się uszkodzenie rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, co prowadzi do pojawienia się charakterystycznych objawów zaburzeń ruchowych, czuciowych i autonomicznych.

Powody

Biorąc pod uwagę, jak szybko rozwija się kompresja rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, istnieje kilka rodzajów procesu patologicznego, z których każdy ma swoją własną przyczynę. Zgodnie z praktyką kliniczną rozróżnia się następujące opcje mielopatii uciskowej:

Dla ostrej postaci będzie się charakteryzować ostra porażka rdzenia kręgowego i jego struktur z szybkim wzrostem neurologicznych objawów choroby. Od chwili działania szkodliwego czynnika do pojawienia się rozszerzonego obrazu klinicznego potrzeba trochę czasu. Najczęściej taki stan może wystąpić w wyniku uszkodzenia rdzenia kręgowego lub krwotoku w rdzeniu kręgowym.

Największa wartość w rozwoju ostrej kompresji kręgosłupa wśród wszystkich urazów kręgosłupa ma złamanie kompresyjne, w którym następuje przesunięcie fragmentów kręgów. Typowym przykładem jest „złamanie nurka”. Obserwuje się go uderzając głową w dno podczas wskakiwania do wody.

Wielu klinicystów identyfikuje podostrą kompresję jako oddzielną formę choroby, która może rozwinąć się w ciągu 2 do 14 dni. Następujące procesy patologiczne przyczyniają się do jego wyglądu:

  • Pęknięcie przepukliny międzykręgowej.
  • Wzrost guzów lub przerzutów.
  • Tworzenie się ropnia (jamy ropnej).

Przewlekłe postacie choroby są zwykle powodowane przez różne nowotwory (oponiak rdzenia kręgowego) z powolnym wzrostem i postępem. W przypadku tego typu kompresji objawy kliniczne zwiększają się stopniowo, co znacznie komplikuje diagnozę.

Uszkodzenie korzeni nerwowych rdzenia kręgowego (rwy kulszowej) w przeważającej większości przypadków jest związane z taką patologią kręgosłupa jak osteochondroza.

Obraz kliniczny

Natychmiast należy zauważyć, że na charakter objawów wpływa rodzaj kompresji i poziom uszkodzenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych. Jednocześnie szybkość objawów klinicznych będzie zależała bezpośrednio od obserwowanej kompresji mielopatii: ostrej, podostrej lub przewlekłej.

Pojawia się najcięższa forma kompresji. Powolny paraliż, utrata wszelkiego rodzaju wrażliwości, zaburzenia normalnego funkcjonowania narządów wewnętrznych - wszystko to rozwija się jednocześnie. Ten stan nazywa się szokiem kręgosłupa. Z biegiem czasu następuje zmiana wiotkiego paraliżu na spastyczny. Odnotowuje się patologiczne odruchy, drgawki i przykurcze stawów z powodu skurczu mięśni (ostre ograniczenie ruchomości). Niektóre cechy objawów klinicznych w przewlekłej mielopatii uciskowej, w zależności od poziomu zmiany:

  • Region szyjki macicy. Ból szyi, szyi i górnej części ramienia ma ból o niskiej intensywności. Zaburzona wrażliwość skóry (drętwienie, mrowienie itp.). Potem jest słabość w rękach. Cierpi na tony mięśni, pojawia się ich atrofia.
  • Oddział klatki piersiowej. Na tym poziomie kompresja jest dość rzadka. Jeśli jednak wystąpi, nastąpi naruszenie motoryki nóg, zaburzenia różnego rodzaju wrażliwości tułowia. Występuje nieprawidłowe działanie narządów wewnętrznych.
  • Obszar lędźwiowy. Przewlekła kompresja prowadzi do tępego bólu mięśni w kończynach dolnych. Ponadto wrażliwość skóry jest osłabiona. Z czasem słabość wzrasta, ton zmniejsza się i następuje zanik mięśni nóg. Praca narządów miednicy jest zaburzona (nietrzymanie moczu, problemy z wypróżnieniem itp.).

Podczas kompresji mielopatii na dowolnym poziomie zmiany chorobowej (kręgosłupa szyjnego, piersiowego lub lędźwiowego) obserwuje się objawy kliniczne, co wskazuje na naruszenie funkcjonowania narządów wewnętrznych.

Diagnostyka

Pojawienie się charakterystycznych objawów zaburzeń ruchowych i zaburzeń wrażliwości pozwala doświadczonemu lekarzowi podejrzewać, że najprawdopodobniej mówimy o chorobach rdzenia kręgowego. Do tej pory obliczone i rezonans magnetyczny są uważane za najlepszą metodę diagnostyczną do wykrywania mielopatii uciskowej. Dopuszczalność tych metod umożliwia identyfikację zarówno dokładnej przyczyny kompresji rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych, jak i ocenę ich obecnego stanu.

Jeśli z jakiegoś powodu niemożliwe jest przeprowadzenie tomografii, przepisywane jest badanie rentgenowskie. Ta metoda pozwala określić przyczynę kompresji na podstawie stanu kręgosłupa. Obrazy radiologiczne wyraźnie wskazują na złamanie, zwichnięcie kręgów, przepuklinę międzykręgową, objawy chorób zwyrodnieniowych-dystroficznych (osteochondroza, spondylartroza itp.).

Jeśli to konieczne, przeprowadzić nakłucie lędźwiowe do analizy płynu mózgowo-rdzeniowego. Może być również zaangażowana mielografia - jest to radiografia z użyciem środka kontrastowego wstrzykiwanego do jamy między oponami.

Leczenie

Ostre i podostre formy mielopatii uciskowej wymagają pilnej interwencji chirurgicznej. Leczenie polega na wyeliminowaniu przyczyny, która doprowadziła do uszkodzenia rdzenia kręgowego. W przypadku przewlekłego ucisku z reguły wykonywana jest planowana operacja chirurgiczna.

Jeśli przewlekła kompresja rdzenia kręgowego jest związana z osteochondrozą, mogą oni zalecić kompleksowe leczenie składające się z kilku etapów. Rozpocznij od terapii zachowawczej, która obejmie:

  • Przyjmowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, chondroprotektorów, witamin i innych leków.
  • Zastosowanie specjalnych gorsetów.
  • Mijające kursy fizjoterapii, masażu i fizjoterapii.

Jeśli podejście zachowawcze nie daje pożądanego rezultatu lub obserwuje się postęp obrazu klinicznego choroby, należy zastosować leczenie chirurgiczne. Następujące rodzaje operacji można wykorzystać, aby wyeliminować czynniki powodujące ucisk rdzenia kręgowego:

  • Usuwanie stawów międzykręgowych.
  • Usunięcie kręgów.
  • Usunięcie przepukliny międzykręgowej.
  • Wymiana uszkodzonego dysku.
  • Usuwanie krwiaka, ropnia, torbieli itp.

Nadzorować leczenie każdej choroby rdzenia kręgowego przez wysoko wykwalifikowanego specjalistę.

Zapalenie szpiku

Choroba zapalna rdzenia kręgowego nazywa się zapaleniem szpiku. Ta patologia jest uważana za dość niebezpieczną, ponieważ często po niej pacjenci otrzymują różne grupy niepełnosprawności. Natychmiast należy zauważyć, że zapalenie szpiku nie jest chorobą, która przechodzi bez śladu. Ciężkie przypadki mogą nawet zakończyć się śmiercią.

Powody

Czynnikami ryzyka rozwoju zapalenia szpiku są zmniejszona odporność i ciężka hipotermia. Przyczynami choroby mogą być nie tylko czynniki zakaźne. Co może wywołać zapalenie rdzenia kręgowego:

  • Zakażenie (wirusy, bakterie itp.).
  • Trauma.
  • Zatrucie rtęcią, ołowiem itp. (Toksyczne zapalenie szpiku).
  • Reakcja na wprowadzenie niektórych szczepionek.
  • Radioterapia.

Obraz kliniczny

W przypadku zapalenia szpiku charakteryzuje się ostrym lub podostrym przebiegiem. Często występują objawy zapalenia, takie jak gwałtowny wzrost temperatury, uczucie osłabienia, szybkie zmęczenie, bóle głowy, bóle mięśni i stawów. Objawy neurologiczne zaczynają się od niewyrażonego bólu i odrętwienia w tułowiu (plecy i klatka piersiowa) i nogach. Następnie w ciągu kilku dni pojawiają się i nasilają się objawy zaburzeń ruchowych, sensorycznych i wegetatywnych. Cechy obrazu klinicznego, biorąc pod uwagę poziom zmiany:

  • Region szyjki macicy. Istnieje zwiotczały paraliż rąk. Kończyny dolne są dotknięte porażeniem spastycznym. Zapalenie szpiku w górnych segmentach szyjki macicy charakteryzuje się uszkodzeniami ramion i nóg typu porażenia spastycznego, obserwuje się również oddychanie i czynność serca. Cierpię na wszystkie rodzaje wrażliwości.
  • Oddział klatki piersiowej. Proces zapalny na tym poziomie prowadzi do pojawienia się spastycznego porażenia kończyn dolnych, drgawek i odruchów patologicznych. Naruszenie pracy narządów miednicy (mocz, defekacja). Ponadto zawsze obserwuje się zaburzenia wrażliwości.
  • Obszar lędźwiowy. Rozwija się niedowład obwodowy lub porażenie obu kończyn dolnych. Siła i napięcie mięśni zauważalnie maleją, wypadają głębokie odruchy. Dysfunkcje narządów miednicy odnotowuje się w postaci niezdolności do kontrolowania oddawania moczu i akt defekacji (prawdziwe nietrzymanie moczu).

Z reguły nawet po leczeniu zapalenia szpiku występują niedowłady i porażenia tych kończyn, które zostały dotknięte. Ponieważ zaburzenia motoryczne są przywracane dość powoli.

Diagnostyka

Charakterystyczny obraz kliniczny procesu zapalnego w rdzeniu kręgowym daje dobry powód do wstępnego rozpoznania zapalenia szpiku. Aby potwierdzić wniosek, wykonuje się nakłucie lędźwiowe, które pozwala na szczegółowe badanie płynu mózgowo-rdzeniowego.

Charakter uszkodzeń i ocena zdrowych struktur nerwowych mogą być wykonane za pomocą obrazowania metodą rezonansu magnetycznego.

Leczenie

Wszyscy pacjenci z objawami zapalenia szpiku są hospitalizowani na oddziale neurologii. Pierwszeństwo leczenia zależy od przyczyny procesu zapalnego w rdzeniu kręgowym. Można stosować następujące metody terapeutyczne:

  • W niezakaźnym zapaleniu szpiku podaje się leki glikokortykosteroidowe (prednizon, hydrokortyzon itp.) W dawkach wstrząsowych. W miarę poprawy stanu stopniowo zmniejszaj dawki leków.
  • W bakteryjnym zapaleniu szpiku stosuje się antybiotyki w maksymalnej dopuszczalnej dawce.
  • Aby usunąć zwiększone napięcie mięśni używane Seduxen, Mellyktin lub Mydocalm.
  • Aby zapobiec rozwojowi obrzęku mózgu, stosuje się leki moczopędne (Furosemide, Lasix).
  • W przypadku naruszenia funkcji moczu wykonuje się cewnikowanie pęcherza moczowego. Włóż specjalną rurkę, aby ułatwić usuwanie moczu.
  • Należy smarować skórę maściami leczniczymi lub innymi środkami zapobiegającymi odleżynom.
  • Gdy wyrażono intensywny ból, stosowano silne środki przeciwbólowe (Promedol, Tramadol, Fentanyl).
  • Witaminy z grupy B.

Program rehabilitacji obejmuje specjalne ćwiczenia fizyczne, masaże i fizjoterapię. Okres odzyskiwania może trwać kilka lat.

Guzy

Niezależnie od pochodzenia (korzenie nerwowe, błony, kręgi itp.), Lokalizacja i charakter wzrostu, guzy zawsze prowadzą do ucisku rdzenia kręgowego. Statystyki pokazują, że guzy pierwotne rzadko są diagnozowane u dzieci i osób w podeszłym wieku. Oponiaki i nerwiaki stanowią ponad 75% wszystkich nowotworów rdzenia kręgowego. Istnieją dwa rodzaje guzów:

  • Pozaszpikowy (prowokuje ucisk struktur nerwowych z zewnątrz).
  • Śródszpikowy (wyrasta z białej lub szarej istoty samego rdzenia kręgowego).

Obraz kliniczny

Lokalizacja guza i charakter jego wzrostu będą determinować obraz kliniczny. Guz pozaszpikowy charakteryzuje się najpierw bólem związanym z uszkodzeniem korzeni nerwowych. Następnie następuje powolny postęp objawów kompresji rdzenia kręgowego, objawiający się niedowładem kończyn górnych i / lub dolnych, zaburzeniami wrażliwości i narządami miednicy.

Gdy guzy śródszpikowe charakteryzują się pojawieniem się objawów klinicznych w zależności od poziomu zmian segmentalnych. Na przykład, jeśli proces nowotworowy znajduje się w okolicy klatki piersiowej, wówczas występuje silny, otaczający ból w klatce piersiowej, niedowład spastyczny nóg, zaburzenie wrażliwości i problemy z wydalaniem moczu. W przypadku tego typu nowotworu typowy będzie powolny postęp objawów neurologicznych w ciągu kilku miesięcy lub lat.

Szybki rozwój objawów (niedowład, porażenie, utrata czucia itp.) Może być związany z kompresją guza naczyń krwionośnych, które zasilają ośrodkowy układ nerwowy.

Diagnostyka

Aby zidentyfikować przyczynę kompresji rdzenia kręgowego, należy przeprowadzić standardowe pomiary diagnostyczne. W większości przypadków używane są następujące typy diagnostyki:

  • RTG.
  • Mielografia (metoda radiologiczna z wprowadzeniem środka kontrastowego).
  • Tomografia komputerowa.
  • Nakłucie lędźwiowe.
  • Rezonans magnetyczny.

Leczenie

Z reguły stosuje się leczenie chirurgiczne. Skuteczność interwencji chirurgicznej zależy od rodzaju nowotworu, jego lokalizacji i czasu trwania kompresji rdzenia kręgowego. Jeśli istnieją uzasadnione podejrzenia obecności kompresji struktur nerwowych, awaryjne dawki glikokortykosteroidów podaje się w nagły sposób w celu zmniejszenia obrzęku i zachowania funkcji rdzenia kręgowego.

Doświadczenie kliniczne pokazuje, że w przypadku guzów pozaszpikowych, którym towarzyszy całkowita utrata funkcji motorycznych, sensorycznych i wegetatywnych, możliwe jest osiągnięcie powrotu do zdrowia po kilku miesiącach, jeśli skutecznie usunie się guz. Jednocześnie nowotwory wyrastające z substancji rdzenia kręgowego są zwykle trudne do leczenia chirurgicznego.

Po operacji często stosuje się radioterapię. W razie potrzeby stosuj leczenie objawowe (leki przeciwbólowe, leki zwiotczające mięśnie, środki uspokajające itp.).

Choroby rdzenia kręgowego

Choroby rdzenia kręgowego zawsze wymagają pilnego leczenia. I musisz aplikować tylko do lekarzy, żadne niezależne leczenie nie jest niedopuszczalne! Przecież wszelkie choroby rdzenia kręgowego obarczone są takimi powikłaniami, jak porażenie lub niedowład, aw niektórych przypadkach nawet śmierć. Dlatego każde podejrzenie głębokiego urazu kręgosłupa lub procesu zapalnego powinno być sygnałem do wezwania karetki. Lekarze zalecą leczenie, które pomoże zachować jakość życia ofiary w przyszłości.

Struktura rdzenia kręgowego

Rdzeń kręgowy jest częścią centralnego układu nerwowego. Dostarcza dane i impulsy do mózgu. Główną pracą rdzenia kręgowego jest odpowiednie przenoszenie rzędów mózgu do organów wewnętrznych i mięśni. W swoim składzie - różnorodność tkanki nerwowej, sygnalizująca z mózgu do ciała i pleców.

Rdzeń kręgowy składa się z białej i szarej tkanki, nerwów i samych komórek. W środku rdzenia kręgowego, w wielu nerwach, znajduje się czysta tkanka nerwowa.

Jeśli patologia lub skutki traumatyczne dotyczą regionu kręgosłupa, może to prowadzić do większego zagrożenia dla normalnego życia, jakości życia ludzkiego. Ponadto istnieje niebezpieczeństwo śmierci. Na przykład nawet niewielka kompresja spowodowana przepuklinami kręgosłupa może zmniejszyć wrażliwość i ruchliwość oraz negatywnie wpływać na funkcjonowanie narządów wewnętrznych. Objawy takich naruszeń są ogromne, jedna rzecz pozostaje niezmieniona - obrażenia i choroby w okolicy kanału kręgowego są natychmiast zauważalne.

Objawy

Słabym objawem procesów patologicznych są zawroty głowy, ból, zwiększone ciśnienie. Ból i inne objawy mogą nie zawsze być takie same. Można je znaleźć w atakach i mogą płynnie stać się silniejsze i słabsze. Może być przewlekła. To zależy od obrazu klinicznego i jego szczegółów. Oprócz bólu, zmiany patologiczne kręgosłupa często powodują:

  • Zmniejszona czułość i mobilność;
  • Nietrzymanie moczu i kału;
  • Paraliż i niedowład, typ pełny i częściowy;
  • Zanikowe zmiany mięśni.

Stłumiony rdzeń kręgowy

Jeśli coś wywiera nacisk na rdzeń kręgowy, wynikiem może być duża liczba problemów neurologicznych. Jeśli zawartość kanału kręgowego zmienia swoją pozycję lub po prostu wywiera na niego nacisk, zaczynają się pojawiać negatywne zmiany w ciele. Czasami jest nieodwracalny i między innymi może wpływać na mózg.

Jeśli zachodzą procesy ropne i zapalne, ich ogniska często zaczynają wywierać nacisk na rdzeń kręgowy. Dzieje się tak w wielu przypadkach z powodu chorób zakaźnych osób trzecich. Kręgosłup jest dobrze zaopatrzony w krew i jest wystarczająco wrażliwy na różne zakaźne patogeny. Może występować stan zapalny lub ropienie, które zatykają korzenie nerwowe lub zaczynają wywierać nacisk na rdzeń kręgowy, powodując nieunikniony ból.

Gdy krążek międzykręgowy przepukliny grzbietowej wybrzusza się z powrotem. W rezultacie uszkodzona tkanka chrząstki może zacząć wywierać nacisk na rdzeń kręgowy, powodując silny ból i problemy neurologiczne.

Zwężenie kręgosłupa

Ze względu na tarcie o siebie, kręgi mogą tworzyć osteofity, ostre krawędzie wzdłuż ich krawędzi. Jeśli te wzrosty staną się zbyt duże, istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia pacjenta. Również przestrzeń, w której znajduje się rdzeń kręgowy, może się zmniejszać z powodu zmiany położenia kręgów, wypukłości i przepuklin. Aby uwolnić rdzeń kręgowy, lekarze często dochodzą do wniosku, że jedynym akceptowalnym sposobem rozwiązania problemu jest operacja.

Guzy

Nowotwory mogą rozwijać się w okolicy sąsiadującej z rdzeniem kręgowym. Takich jak torbiel lub nowotwór złośliwy. Ponadto, jeśli choroba onkologiczna dotknęła narządy wewnętrzne (na przykład układ moczowo-płciowy), przerzuty mogą dostać się do kręgów i kanału kręgowego.

Mielopatia

W przypadku mielopatii tkanka rdzenia kręgowego zaczyna gwałtownie puchnąć. Lekarze nie zawsze znajdują przyczynę procesu patologicznego. Czasami nawet informacje uzyskane po obrazowaniu rezonansu magnetycznego mogą nie zapewniać pełnego obrazu.

Zwykle dzieje się tak, ponieważ nowotwór złośliwy rozwija się w płucach lub klatce piersiowej. Taka opuchlizna jest trudna do wyleczenia, a wśród ich objawów szybko pojawia się utrudniona ruchliwość, nietrzymanie moczu i kału. W przypadkach, gdy lekarze nie zwrócili natychmiastowej uwagi na mielopatię i nie przepisali odpowiedniego leczenia, może dojść do zgonu.

Takie choroby jak zapalenie stawów mogą również powodować szybki rozwój obrzęku. Taka mielopatia jest ostra i ma zakaźny charakter.

Zawał rdzenia kręgowego

Choroby rdzenia kręgowego często kończą się zaburzeniem dostępu krwi do rdzenia kręgowego i zaczynają odczuwać głód. Komórki zaczynają umierać, zaczyna się martwica. Przyczyna leży zwykle w traumatycznych efektach kręgosłupa. Jeśli przepuklina międzykręgowa jest już obecna, może pęknąć i jej cząstki rozprzestrzenią się wewnątrz kanału kręgowego. To może być jedna z przyczyn głodu kręgosłupa.

Obraz kliniczny wygląda następująco:

  • Ostra słabość „powala”;
  • Nudności;
  • Niska temperatura ciała;
  • Ból głowy jest ciężki;
  • Pacjent popada w stan przedświadomy lub nawet traci przytomność.

Lekarze mogą diagnozować zawał kręgosłupa wyłącznie za pomocą rezonansu magnetycznego. Jeśli pomoc medyczna dotrze na czas, eksperci będą mogli zapobiec śmierci. Ale najprawdopodobniej upośledzenia ruchowe pozostaną do pewnego stopnia na całe życie.

Krążenie kręgosłupa może być zaburzone z różnych powodów. Czasami są to genetycznie zdefiniowane cechy układu naczyniowego. Objawy zawału kręgosłupa obejmują dużą liczbę objawów, które zależą od obszaru rdzenia kręgowego. Jeśli tylna tętnica grzbietowa zostanie zaciśnięta, tkanki przed kanałem kręgowym zaczną umierać. Pacjent prawie natychmiast zacznie cierpieć na zaburzenia narządów miednicy, a wrażliwość nóg pogorszy się. Jeśli taka tętnica znajduje się w szyi, wrażliwość kończyn górnych zmniejszy się, a temperatura wzrośnie. I znowu, osoba może stracić kontrolę nad oddawaniem moczu i oddawaniem moczu.

Objawy zawału kręgosłupa

Kiedy choroba, niezależnie od tego, co dotyczy, wpływa na rdzeń kręgowy, objawy nie pozwalają sobie czekać. Natychmiast pogarsza wrażliwość poniżej dotkniętego obszaru. Przecież te organy i mięśnie są teraz gorszymi postrzeganymi sygnałami mózgu. Takiemu zjawisku może towarzyszyć uczucie „biegania gęsiej skórki” i słabości odpowiedniego obszaru. Nazywa się to parestezją.

Parestezja dotyka przede wszystkim stóp, a następnie nieco osłabia. Chociaż to pogarsza kontrolę osoby nad narządami miednicy. Może się również zdarzyć, że zamiast nietrzymania moczu zniknie zarówno potrzeba, jak i potrzeba oddania moczu. Ten stan jest niebezpieczny, ponieważ gromadzi substancje toksyczne w organizmie.

  • Radzimy przeczytać: nerwiak kręgosłupa.

Jeśli włókna nerwowe rdzenia kręgowego zostaną złamane, mięśnie ofiary przez krótki czas mogą ograniczyć silny skurcz, odruchy ścięgna rosną. Głównym objawem jest zespół bólowy. Różni się on na przykład od bólu przepukliną, ponieważ jest wyraźnie zlokalizowany w środku pleców, dokładnie wzdłuż linii kręgosłupa. Objawem zagrażającym życiu będzie całkowita niewydolność odbytnicy i pęcherza moczowego. W tym przypadku zespół bólowy da obszar kości udowej i pachwiny.

Leczenie zawału kręgosłupa

Żadna próba samoleczenia nie jest dozwolona. Nawet leki mogą być przepisywane tylko przez wykwalifikowanego lekarza po diagnozie.

Z reguły czas nie trwa i jak tylko lekarze zaczęli pracować z pacjentem, jednocześnie przełączają się na opiekę medyczną i przyjmowanie historii.

Aby poprawić krążenie krwi w rdzeniu kręgowym i zapobiec martwicy tkanek, stosuje się narzędzia takie jak kwas nikotynowy lub Cavinton. Ponieważ pęcherz moczowy może nie działać, przepisywane są leki moczopędne. Cienką krew aspiryną lub innymi podobnymi lekami, zwłaszcza jeśli obecne są zakrzepy krwi.

Po zakończeniu ostrego okresu, gdy lekarze nie martwią się już o życie pacjenta, rozpoczyna się okres rehabilitacji. Aby przywrócić mobilność i wrażliwość tkanek, stosuje się fizjoterapię, fizykoterapię, masaże. Ponadto potrzeba poprawy przepuszczalności impulsów przez nerwy. Czasami stosuje się leki z grupy środków zwiotczających mięśnie, aby zminimalizować niepotrzebne skurcze mięśni.

Interwencja chirurgiczna jest niezbędna w przypadku przepuklin, złamań kompresyjnych, a czasami - zmiany położenia kręgów. Te warunki same w sobie nie należą do patologii naczyniowych kręgosłupa, ale często rozwija się brak odżywiania kanału kręgowego. Kiedy stan zapalny w ropniach zaczyna wpływać na obszar rdzenia kręgowego, jest on pilnie nacinany, a jego zawartość jest odprowadzana, tak że ropne nagromadzenia nie wpływają na tkankę nerwową.

Objawy u dzieci

Obraz kliniczny w przypadku dziecka zależy od tego, jak bardzo rdzeń kręgowy wpłynął na krążenie krwi. W całej linii kanału kręgowego, a jeśli nie, gdzie dokładnie jest brak odżywiania

Jeśli jest to szyja, wtedy kończyny górne osłabną, ich wrażliwość zmniejszy się. W okolicy lędźwiowej lub w klatce piersiowej zawał kręgosłupa objawi się poprzez parestezje w kończynach dolnych. Często objawom tym towarzyszy upośledzenie oddawania moczu i wypróżnianie. Nawet jeśli dziecko już przestało używać pieluch, zaczyna się nietrzymanie moczu.

W przypadku problemów z plecami u dzieci charakterystyczny jest łagodny rozwój objawów. U dorosłych jest to rzadkie. Na przykład słabość może być odczuwana tylko podczas chodzenia i rośnie, gdy dziecko jest zmęczone.

Co to jest choroba zwyrodnieniowa stawów kręgosłupa szyjnego?

Choroby rdzenia kręgowego

Wiele chorób, zwłaszcza tych związanych z uciskiem rdzenia kręgowego z zewnątrz, jest odwracalnych, a zatem ostre uszkodzenia rdzenia kręgowego należy przypisać najbardziej krytycznym stanom nagłym w neurologii.

Rdzeń kręgowy ma strukturę segmentową i unerwia kończyny i tułów. Odsuwa się od niego 31 par nerwów rdzeniowych, co czyni diagnozę anatomiczną stosunkowo prostą. Określenie lokalizacji procesu patologicznego w rdzeniu kręgowym umożliwia graniczne zaburzenia czułości, paraplegię i inne typowe zespoły. Dlatego w przypadku chorób rdzenia kręgowego wymagane jest dokładne badanie pacjenta za pomocą dodatkowych badań laboratoryjnych, w tym NMR, CT, mielografii, analizy CSF i badania potencjałów wywołanych somatosensorycznych. Ze względu na łatwość przeprowadzania i najlepszą rozdzielczość, CT i NMR wymuszają standardową mielografię. Szczególnie cenne informacje na temat wewnętrznej struktury rdzenia kręgowego dają MRI.

Stosunek budowy anatomicznej kręgosłupa i rdzenia kręgowego z objawami klinicznymi

Uniwersalna organizacja długości rdzenia kręgowego zgodnie z zasadą somatyczną sprawia, że ​​dość łatwo jest zidentyfikować zespoły spowodowane uszkodzeniem rdzenia kręgowego i nerwów rdzeniowych (patrz rozdziały 3, 15, 18). Podłużna lokalizacja patologicznego skupienia jest ustalona na samym szczycie wrażliwej i motorycznej dysfunkcji. Tymczasem związek między trzonami kręgowymi (lub ich punktami orientacyjnymi na powierzchni, wyrostkami kolczystymi) a znajdującymi się pod nimi segmentami rdzenia kręgowego utrudnia interpretację anatomiczną objawów chorób rdzenia kręgowego. Zespoły uszkodzeń rdzenia kręgowego są opisane zgodnie z zaangażowanym segmentem, a nie z sąsiadującym kręgiem. W okresie rozwoju embrionalnego rdzeń kręgowy rośnie wolniej niż kręgosłup, tak że rdzeń kręgowy kończy się za ciałem pierwszego kręgu lędźwiowego, a jego korzenie mają bardziej stromy kierunek w dół, aby dotrzeć do struktur unerwionych kończyn lub narządów wewnętrznych. Przydatną zasadą jest. że korzenie szyjne (z wyjątkiem CVIII) opuszczają kanał kręgowy przez otwory nad odpowiadającymi im trzonami kręgowymi, podczas gdy korzenie piersiowe i lędźwiowe pod tym samym kręgiem. Górne odcinki szyjne leżą za trzonami kręgów z tymi samymi liczbami, dolny odcinek szyjny - jeden odcinek wyżej niż odpowiedni kręg, górny odcinek piersiowy - dwa odcinki wyżej, a dolny odcinek piersiowy - o trzy. Segmenty lędźwiowe i krzyżowe rdzenia kręgowego [(te ostatnie tworzą stożek mózgowy (conus medullaris)] znajdują się za kręgami ThIX-LI. Aby wyjaśnić rozkład różnych procesów pozaszpikowych, zwłaszcza w kręgosłupie, ważne jest dokładne zmierzenie średnic strzałkowych kanału kręgowego. liczby te wynoszą 16-22 mm, na poziomie kręgów LI - LIII - około 15-23 mm i poniżej - 16-27 mm.

Zespoły kliniczne chorób rdzenia kręgowego

Głównymi objawami klinicznymi uszkodzenia rdzenia kręgowego są utrata czułości poniżej granicy, która biegnie wzdłuż poziomego obwodu ciała, tj. „Poziom zaburzeń wrażliwości” i osłabienie kończyn unerwionych przez zstępujące włókna korowo-rdzeniowe. Naruszenie wrażliwości, zwłaszcza parestezji, może pojawić się w stopach (lub jednej stopie) i rozprzestrzeniać się w górę, początkowo wywołując wrażenie polineuropatii, zanim zostanie ustalona stała granica zaburzeń wrażliwości. Patologiczne ogniska prowadzące do przerwania korowo-rdzeniowych i bulwiastych szlaków na tym samym poziomie rdzenia kręgowego powodują paraplegię lub tetraplegię, czemu towarzyszy zwiększone napięcie mięśni i głębokie odruchy ścięgien, a także objaw Babińskiego. Szczegółowe badanie ujawnia zwykle zaburzenia segmentalne, na przykład pasek zmian wrażliwości w pobliżu górnego poziomu przewodzących zaburzeń czuciowych (hiperalgezja lub hiperpatia), a także niedociśnienie, atrofia i izolowane wypadanie głębokich odruchów ścięgnistych. Poziom zaburzeń przewodzenia i objawy segmentalne w przybliżeniu wskazują lokalizację zmiany poprzecznej. Dokładnym objawem lokalizacyjnym jest ból odczuwany w linii środkowej pleców, zwłaszcza na poziomie klatki piersiowej, ból w okolicy międzyzębowej może być pierwszym objawem kompresji rdzenia kręgowego. Ból korzeniowy wskazuje na pierwotną lokalizację uszkodzenia kręgosłupa zlokalizowanego bardziej bocznie. Zaangażowanie dolnego rdzenia kręgowego - stożek mózgu, ból jest często zauważany w dolnej części pleców.

Na wczesnym etapie ostrej zmiany poprzecznej w kończynach może wystąpić niedociśnienie, a nie spastyczność z powodu tak zwanego wstrząsu kręgosłupa. Ten stan może trwać do kilku tygodni, a czasami jest mylony z rozległym uszkodzeniem segmentowym, ale później odruchy stają się wysokie. W ostrych zmianach poprzecznych, zwłaszcza spowodowanych zawałem, paraliż często poprzedzają krótkie ruchy kloniczne lub miokloniczne kończyn. Innym ważnym objawem zmiany poprzecznej rdzenia kręgowego, która wymaga ścisłej uwagi, zwłaszcza w połączeniu ze spastycznością i obecnością poziomu wrażliwych zaburzeń, jest dysfunkcja wegetatywna, zwłaszcza zatrzymanie moczu.

Podejmowane są znaczne wysiłki w celu klinicznego rozróżnienia między śródszpikowymi (wewnątrz rdzenia kręgowego) a pozaszpikowymi zmianami uciskowymi uciskowymi, ale większość zasad jest przybliżona i nie odróżnia ich od siebie w wiarygodny sposób. Znaki świadczące na korzyść pozaszpikowych procesów patologicznych obejmują ból korzeniowy; Zespół półkręgowy brązowej iskry (patrz poniżej); objawy uszkodzenia obwodowego neuronu ruchowego w jednym do dwóch segmentów, często asymetryczne; wczesne oznaki zaangażowania szlaków korowo-rdzeniowych; znaczny spadek wrażliwości w segmentach krzyżowych; wczesne i wyraźne zmiany w CSF. Z drugiej strony, rzadko zlokalizowane bóle palące, oddzielona utrata wrażliwości na ból z zachowaniem wrażliwości mięśni i stawów, zachowanie wrażliwości w kroczu, odcinki krzyżowe, późne i mniej wyraźne objawy piramidalne, normalny lub nieznacznie zmieniony skład płynu mózgowo-rdzeniowego są zwykle charakterystyczne dla zmian śródszpikowych. „Nienaruszalność segmentów krzyżowych” oznacza bezpieczeństwo percepcji bólu i stymulacji temperatury w dermatomach krzyżowych, zwykle z SIII no SV. z strefami dziobowymi powyżej poziomu zaburzeń czułości. Z reguły jest to wiarygodny znak zmiany śródszpikowej, któremu towarzyszy zaangażowanie najbardziej wewnętrznych włókien ścieżek spino-wzgórzowych, ale nie oddziałuje na najbardziej zewnętrzne włókna, zapewniając zmysłowe unerwienie dermatomów krzyżowych.

Zespół Brown-Sekar oznacza zespół objawów półprzezroczystej zmiany rdzenia kręgowego, objawiający się homolateralnymi monoklami porażenia połowiczego z utratą wrażliwości mięśniowo-stawowej i wibracyjnej (głębokiej) w połączeniu z przeciwstronną utratą bólu i wrażliwością na temperaturę (powierzchnię). Górna granica zaburzeń wrażliwości na ból i temperaturę jest często określana 1-2 segmenty poniżej miejsca uszkodzenia rdzenia kręgowego, ponieważ włókna ścieżki rdzeniowo-rdzeniowej, po utworzeniu synapsy w rogu tylnym, przechodzą w przeciwległy przewód boczny, unosząc się do góry. Jeśli występują zaburzenia segmentalne w postaci bólu korzeniowego, zaniku mięśni, wymierania odruchów ścięgnistych, są one zwykle jednostronne.

Ogniska patologiczne ograniczone do centralnej części rdzenia kręgowego lub oddziałujące głównie na neurony istoty szarej i segmentowe przewodniki, które przecinają się na tym poziomie. Najbardziej powszechnymi tego typu procesami są stłuczenia w wyniku uszkodzenia rdzenia kręgowego, jamistości rdzenia, guzów i zmian naczyniowych w basenie przedniej tętnicy kręgowej. Wraz z zajęciem rdzenia kręgowego szyjnego zespół centralnego uszkodzenia kręgosłupa towarzyszy osłabienie ramienia, znacznie bardziej wyraźne w porównaniu ze słabością nogi, oraz zaburzenia dysocjacji wrażliwości (analgezja, tj. Utrata wrażliwości na ból z rozkładem w postaci peleryny na ramionach i dolnej części szyi, bez znieczulenie, tj. utrata wrażeń dotykowych i zachowanie wrażliwości na wibracje).

Zmiany zlokalizowane w obszarze ciała C lub niższym, ściskają nerwy rdzeniowe, które tworzą ogon konia, i powodują wiotkie asymetryczne niedowłady kończyn dolnych z arefleksją, której z reguły towarzyszy dysfunkcja pęcherza i jelit. Rozkład wrażliwych zaburzeń przypomina zarysy siodła, osiąga poziom L ”i odpowiada strefom unerwienia korzeni zawartych w ogonie konia. Odruchy Achillesa i kolana są zmniejszone lub nieobecne. Często pojawia się ból promieniujący do krocza lub bioder. W procesach patologicznych w obszarze stożka rdzenia kręgowego ból jest mniej wyraźny niż w przypadku zmian ogona konia, a zaburzenia funkcji jelit i pęcherza występują wcześniej; wymierają tylko odruchy Achillesa. Procesy uciskowe mogą jednocześnie wychwytywać zarówno koński ogon, jak i stożek i powodować łączny zespół obwodowych uszkodzeń neuronów ruchowych z pewną hiperrefleksją i objawem Babińskiego.

Klasyczny duży zespół potyliczny charakteryzuje się osłabieniem mięśni obręczy barkowej i ramienia, a następnie osłabieniem nogi homolateralnej i na końcu ramienia kontralateralnego. Procesy wolumetryczne tej lokalizacji czasami powodują ból potyliczny, który rozprzestrzenia się na szyję i ramiona. Innym dowodem wysokiej zmiany szyjnej jest zespół Hornera, którego nie obserwuje się, gdy następuje zmiana poniżej segmentu TII. Niektóre choroby mogą powodować nagłą mielopatię podobną do udaru mózgu bez wcześniejszych objawów. Należą do nich krwotoki zewnątrzoponowe, krwiak, zawał rdzenia kręgowego, wypadanie jądra miazgi, podwichnięcie kręgów.

Kompresja rdzenia kręgowego

Guzy rdzenia kręgowego. Nowotwory kanału kręgowego są podzielone na pierwotne i przerzutowe i klasyfikowane są do zewnątrzoponowego („zewnątrzoponowego”) i śródściennego, a drugie - do wewnątrzszpitalnego i pozaszpikowego (patrz Rozdział 345). Bardziej powszechne są guzy zewnątrzoponowe pochodzące z przerzutów w sąsiednim kręgosłupie. Szczególnie często obserwuje się przerzuty z gruczołu krokowego i gruczołów sutkowych oraz płuc, a także chłoniaki i dysrasje plazmocytowe, chociaż rozwój przerzutowego znieczulenia zewnątrzoponowego rdzenia kręgowego opisano niemal we wszystkich postaciach nowotworów złośliwych. Pierwszym objawem kompresji nadtwardówkowej jest zwykle miejscowy ból pleców, często nasilający się podczas leżenia i powodujący obudzenie pacjenta w nocy. Często towarzyszą im promieniujące bóle korzeniowe, które nasilają się wraz z kaszlem, kichaniem i napięciem. Często ból i miejscowa czułość na omacywanie przez wiele tygodni poprzedzają inne objawy. Objawy neurologiczne zwykle rozwijają się w ciągu kilku dni lub tygodni. Pierwszym objawem zespołu uszkodzenia rdzenia kręgowego jest postępujące osłabienie kończyn, które ostatecznie nabiera wszystkich oznak poprzecznej mielopatii z niedowładem kończyn i poziomem zaburzeń wrażliwości. Przy konwencjonalnym prześwietleniu rentgenowskim zmiany destrukcyjne lub wybuchowe lub złamanie kompresyjne można wykryć na poziomie zgodnym z zespołem uszkodzenia rdzenia kręgowego; skany radionuklidowe tkanki kostnej są jeszcze bardziej pouczające. Najlepszymi metodami wizualizacji kompresji rdzenia kręgowego pozostają CT, NMR i mielografia. Obszar poziomej symetrycznej ekspansji i kompresji rdzenia kręgowego, skompresowany przez pozaszpikową patologiczną formację, jest zauważalny wzdłuż granic blokady przestrzeni podpajęczynówkowej, zwykle ze zmianami od sąsiednich kręgów (ryc. 353-1).

W przeszłości uważano, że konieczna jest laminektomia awaryjna w leczeniu pacjentów z pozaszpikowym uciskiem rdzenia kręgowego. Jednak nowoczesna metoda leczenia z wprowadzeniem wysokich dawek kortykosteroidów i szybkim prowadzeniem frakcjonowanej radioterapii była nie mniej skuteczna. Wynik często zależy od rodzaju guza i jego wrażliwości na promieniowanie. Ciężkość porażenia często zmniejsza się w ciągu 48 godzin po podaniu kortykosteroidów. W niektórych niekompletnych wczesnych poprzecznych zespołach rdzenia kręgowego leczenie chirurgiczne jest bardziej wskazane, ale w każdym przypadku wymagana jest indywidualna analiza taktyki leczenia, biorąc pod uwagę radiowrażliwość guza, lokalizację innych przerzutów i ogólny stan pacjenta. Niezależnie jednak od wybranego leczenia zaleca się szybkie przeprowadzenie go i przypisanie kortykosteroidów natychmiast po wystąpieniu podejrzenia ucisku na rdzeń kręgowy.

Śródstawowe guzy pozaszpikowe rzadziej powodują ucisk rdzenia kręgowego i rozwijają się wolniej niż pozapadowe procesy patologiczne. Oponiaki i nerwiakowłókniaki są bardziej powszechne; hemangiopericytomas i inne nowotwory otoczkowe są dość rzadkie. Radykalne zaburzenia wrażliwości i zespół asymetrycznych zaburzeń neurologicznych występują zwykle najpierw. W tomografii komputerowej i mielografii charakterystyczny obraz zwichnięcia rdzenia kręgowego jest widoczny z dala od konturów guza w przestrzeni podpajęczynówkowej. Pierwotne śródszpikowe guzy rdzenia kręgowego są omówione w rozdz. 345.

Mielopatia kompresji nowotworowej wszystkich typów początkowo prowadzi do niewielkiego wzrostu zawartości białka w płynie mózgowo-rdzeniowym, ale wraz z rozpoczęciem całkowitej blokady przestrzeni podpajęczynówkowej stężenie białka w płynie mózgowo-rdzeniowym wzrasta do 1000-10000 mg / l ze względu na opóźnienie krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego z woreczka ogonowego do wewnątrzczaszkowej przestrzeni podpajęczynówkowej. Cytoza jest zwykle niska lub nieobecna, badanie cytologiczne nie pozwala na wykrycie komórek złośliwych, zawartość glukozy mieści się w normalnym zakresie, jeśli procesowi nie towarzyszy powszechne rakowe zapalenie opon mózgowych (patrz punkt 345).

Ropień zewnątrzoponowy. Pacjenci z ropniem zewnątrzoponowym są leczeni, ale w początkowej fazie często są diagnozowani nieprawidłowo (patrz punkt 346). Występowanie ropnia predysponuje do wystąpienia furunculosis w okolicy potylicznej, bakteriemii i małych urazów kręgosłupa. Ropień nadtwardówkowy może rozwinąć się jako powikłanie zabiegu chirurgicznego lub nakłucia lędźwiowego. Powód powstawania ropnia,

Rys. 353-1. Rzut strzałkowy NMR wykazujący deformację kompresyjną gruczolakoraka przerzutowego trzonu kręgowego TXII (pod strzałkami), jak również kompresję i przemieszczenie rdzenia kręgowego. (Courtesy Shoukimas G., M.D., Department of Radiology, Massachusetts General Hospital.)

który, wraz ze wzrostem rozmiaru, ściska rdzeń kręgowy, służy jako zapalenie kości i szpiku. Środek zapalenia szpiku jest zazwyczaj mały i często nie jest wykrywany na zwykłych radiogramach. W okresie od kilku dni do 2 tygodni pacjent może doświadczyć jedynie niewyjaśnionej gorączki i łagodnego bólu pleców z miejscową tkliwością podczas omacywania; później pojawia się ból korzeniowy. Po powiększeniu ropień szybko ściska rdzeń kręgowy i pojawia się zespół zmian poprzecznych, zwykle z całkowitym pęknięciem rdzenia kręgowego. W tym przypadku celowa dekompresja poprzez laminektomię i drenaż, a następnie antybiotykoterapia, przypisana na podstawie wyników uprawy materiału ropnego. Nieodpowiedni drenaż często prowadzi do rozwoju przewlekłych procesów ziarniniakowych i włóknistych, które można sterylizować antybiotykami, ale które nadal działają jako proces objętościowej kompresji. Ropne bulwiaste ropnie, częściej występujące w przeszłości, nadal występują w krajach rozwijających się.

Krwotok rdzeniowy zewnątrzoponowy i krwiak. Ostra mielopatia poprzeczna, która rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin i towarzyszy jej silny ból, może być spowodowana krwotokiem rdzenia kręgowego (hematomyelia), przestrzenią podpajęczynówkową i nadtwardówkową. Źródłem tego ostatniego jest malformacja tętniczo-żylna lub krwawienie do guza podczas leczenia przeciwzakrzepowego warfaryną, ale częściej krwotoki są spontaniczne. Krwotoki zewnątrzoponowe mogą rozwinąć się w wyniku niewielkiego urazu, nakłucia lędźwiowego, leczenia przeciwzakrzepowego warfaryną, a następnie na tle chorób hematologicznych. Ból pleców i bóle korzeniowe są często poprzedzone wystąpieniem osłabienia przez kilka minut lub godzin i są tak wyraźne, że pacjenci są zmuszeni do fantazyjnych postaw podczas poruszania się. Krwiakowi nadtwardówkowo-lędźwiowemu towarzyszy utrata odruchów kolanowych i Achillesowych, podczas gdy przy krwiakach zaotrzewnowych zwykle ustępują tylko odruchy kolanowe. Kiedy mielografia jest określana przez proces objętościowy; w TK czasami nie wykrywa się zmian, ponieważ skrzepu krwi nie można odróżnić od sąsiadującej tkanki kostnej. Zakrzepy krwi mogą tworzyć się w wyniku samoistnego krwawienia lub z powodu tych samych czynników, co krwotoki zewnątrzoponowe, aw przestrzeni podtwardówkowej i podpajęczynówkowej dają szczególnie wyraźny zespół bólowy. W krwotoku zewnątrzoponowym płyn mózgowo-rdzeniowy jest zazwyczaj czysty lub zawiera niewielką liczbę czerwonych krwinek; w przypadku krwotoku podpajęczynówkowego CSF ​​jest najpierw krwawiący, a później nabiera wyraźnego żółto-brązowego zabarwienia z powodu obecności w nim pigmentów krwi. Ponadto można wykryć pleocytozę i spadek stężenia glukozy, co wywołuje wrażenie bakteryjnego zapalenia opon mózgowych.

Ostry występ dysku. Przepuklina krążków w odcinku lędźwiowym kręgosłupa jest dość powszechną patologią (patrz rozdział 7). Występy kręgów piersiowych lub szyjnych rzadziej powodują ucisk rdzenia kręgowego i zwykle rozwijają się po urazie kręgosłupa. Zwyrodnienie krążków międzykręgowych szyjki macicy ze współistniejącym przerostem zwyrodnieniowym powoduje podostrą mielopatię szyjkową kompresji spondytycznej, omówioną poniżej.

Inne nietypowe zmiany uciskowe. U pacjentów z jatrogennym lub pierwotnym zespołem Cushinga występuje tendencja do zwiększonej proliferacji zewnątrzoponowej tkanki tłuszczowej, czasami osiągając tak duże rozmiary, że ściska ona rdzeń kręgowy piersiowy. W niektórych chorobach hematologicznych kompresja rdzenia kręgowego powoduje ogniska hematopoezy pozaszpikowej. Inne rzadkie procesy i formacje patologiczne prowadzące do ucisku rdzenia kręgowego obejmują tętniaki aorty eortalnej, echinokoków i inne torbiele pasożytnicze, gummas, procesy ziarniniakowe chłoniaków i mukopolisacharydozę.

Zapalenie stawów kręgosłupa objawia się w dwóch postaciach klinicznych: ucisku lędźwiowego rdzenia kręgowego lub ogona konia w wyniku zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, ucisku segmentów szyjki podczas niszczenia apofizycznych lub atlantyckich stawów osiowych w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Powikłania rdzenia kręgowego występujące jako składnik uogólnionego uszkodzenia stawów w reumatoidalnym zapaleniu stawów są często pomijane. Przednie podwichnięcie ciał kręgów szyjnych lub Atlanty w stosunku do drugiego kręgu szyjnego (CII) może prowadzić do destrukcyjnego, a nawet śmiertelnego ostrego ucisku rdzenia kręgowego po niewielkim urazie, takim jak uraz kręgosłupa szyjnego, lub do przewlekłej mielopatii uciskowej podobnej do tej w spondylozie szyjnej. Oddzielenie procesu dentystycznego od CII może spowodować zwężenie górnej części kanału kręgowego z uciskaniem stawów szyjkowo-ramiennych, zwłaszcza podczas ruchów zgięciowych.

Niekompresyjna mielopatia nowotworowa

Przerzuty śródszpikowe, paracarcinomatosis mielopatia i mielopatia radiacyjna. Mielopatie z powodu chorób złośliwych są w większości uciskowe. Jeśli jednak nie można wykryć bloku za pomocą badań radiologicznych, często trudno jest rozróżnić między przerzutami śródszpikowymi, mielopatią paracarcinomatosis i mielopatią radiacyjną. Pacjent ze zdiagnozowanym rakiem przerzutowym i postępującą mielopatią, której nieskompresowany charakter potwierdza mielografia. Tomografia komputerowa lub NMR, najprawdopodobniej przerzuty śródszpikowe; rzadziej w takiej sytuacji występuje mielopatia paranowotworowa (patrz rozdz. 304). Ból pleców najczęściej jest pierwszym, choć nie obowiązkowym, objawem przerzutów śródszpikowych, po którym następuje narastające porażenie spastyczne i nieco rzadziej parestezje. Zdysocjowana utrata wrażliwości lub jej nienaruszalność w segmentach krzyżowych, bardziej charakterystyczna dla kompresji wewnętrznej niż zewnętrznej, jest rzadko obserwowana, podczas gdy regułą jest asymetryczna parapareza i częściowa utrata wrażliwości. W mielografii, TK i NMR widoczny jest obrzęk rdzenia kręgowego bez oznak kompresji zewnętrznej: u prawie 50% pacjentów CT i mielografia dają normalny obraz; NMR jest bardziej skuteczny w różnicowaniu ogniska przerzutowego od pierwotnego guza śródszpikowego (ryc. 353-2). Śródszpikowe przerzuty zwykle występują w raku oskrzeli, rzadziej w raku piersi i innych guzach litych (patrz rozdz. 304). Czerniak przerzutowy rzadko powoduje zewnętrzną kompresję rdzenia kręgowego i zwykle występuje w postaci objętościowej zmiany rdzenia kręgowego. Przerzuty patoanatomiczne to pojedynczy, mimośrodowo umiejscowiony węzeł powstały w wyniku krwiotwórczego rozsiewu. Radioterapia jest skuteczna w odpowiednich okolicznościach.

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, częsta forma uszkodzenia OUN w raku, nie powoduje mielopatii, chyba że występuje rozległy naciek podścieliska z sąsiednich korzeni, co prowadzi do powstawania guzków i wtórnego ucisku lub nacieku rdzenia kręgowego.

Rys. 353-2. Obraz strzałkowy NMR wrzecionowatego rozszerzenia rdzenia kręgowego szyjki macicy w guzie śródszpikowym.

Guz pojawia się jako sygnał o niskiej gęstości (wskazany strzałkami). (Courtesy Shoukimas G., M.D., Department of Radiology, Massachusetts General Hospital.)

Niekompletny, niebolesny zespół skrzypu może być spowodowany rakotwórczym naciekiem korzeni (patrz Rozdział 345). Pacjenci często skarżą się na bóle głowy, a powtarzające się analizy CSF ostatecznie ujawniają komórki złośliwe, podwyższoną zawartość białka, aw niektórych przypadkach spadek stężenia glukozy.

Postępująca mielopatia nekrotyczna w połączeniu z łagodnym stanem zapalnym występuje jako długotrwały efekt raka, zwykle z guzami litymi. Obraz mielograficzny i płyn mózgowo-rdzeniowy są zwykle normalne, zawartość białka może być tylko nieznacznie zwiększona w napoju. Podostry postępujący spastyczny paraparez rozwija się w ciągu kilku dni lub tygodni i zazwyczaj charakteryzuje się asymetrią; towarzyszą mu parestezje w dystalnych kończynach, rozciągające się w górę do powstawania poziomu wrażliwych zaburzeń, a później - dysfunkcja pęcherza. Dotyczy to również kilku sąsiednich segmentów rdzenia kręgowego.

Radioterapia powoduje odległą podostrą postępującą mielopatię spowodowaną hialinizacją mikronaczyń i zamknięciem naczyń (patrz rozdz. 345). Często stanowi poważny problem diagnostyki różnicowej, gdy rdzeń kręgowy znajduje się w strefie narażonej na promieniowanie w celu leczenia innych struktur, takich jak węzły chłonne śródpiersia. Rozróżnienie na mielopatię z parakarcinomatozą i przerzutami śródszpikowymi jest trudne, z wyjątkiem przypadków, w których istnieje jasna informacja w historii wcześniejszej radioterapii.

Ostre zapalenie szpiku, poprzeczne zapalenie szpiku i nekrotyczna mielopatia. Jest to grupa powiązanych chorób charakteryzujących się wewnętrznym zapaleniem rdzenia kręgowego i zespołem klinicznym, który rozwija się od kilku dni do 2-3 tygodni. Być może powstanie zespołu kompletnego poprzecznego uszkodzenia kręgosłupa (poprzecznego zapalenia rdzenia), jak również częściowe warianty, w tym ZAD z parestezją wstępującą i poziomem utraty wrażliwości na wibracje; wstępujące, głównie spinothalamiczne; Zespół Brown-Sekar z niedowładem nogi i zaburzeniami wrażliwości przeciwstronnej typu spino-talamicznego. W wielu przypadkach przyczyną jest infekcja wirusowa. Częściej, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego objawia się bólem pleców, postępującym niedowładem kończyn i asymetrycznymi wstępującymi parestezjami w nogach, później ręce biorą udział w procesie, a zatem chorobę można pomylić z zespołem Guillain-Barre. Aby wykluczyć charakter kompresji zmiany chorobowej, konieczne jest przeprowadzenie badań radiologicznych. Większość pacjentów w płynie mózgowo-rdzeniowym zawiera 5-50 limfocytów na mm; czasami znaleziono ponad 200 komórek na 1 mm, czasami dominują komórki wielojądrzaste. Proces zapalny jest często zlokalizowany w środkowych i dolnych segmentach piersiowych, ale rdzeń kręgowy może być dotknięty na prawie każdym poziomie. Opisano przewlekłe postępujące zapalenie szpiku szyjnego, głównie u starszych kobiet; Ten stan jest uważany za jedną z form stwardnienia rozsianego (patrz rozdz. 348).

W niektórych przypadkach martwica jest głęboka, może zwiększać się w sposób przerywany przez kilka miesięcy i wychwycić sąsiedni rdzeń kręgowy; ten ostatni zmniejsza się do cienkiego sznurka glejowego. Warunek ten określa się terminem „postępująca mielopatia nekrotyczna”. Czasami cały rdzeń kręgowy bierze udział w procesie patologicznym (panmielopatia nekrotyczna). Jeśli poprzeczne zmiany martwicze występują przed lub wkrótce po zapaleniu nerwu wzrokowego, stan ten określa się mianem choroby Devica lub zapalenia opuszki nerwu wzrokowego. Wydaje się, że takie procesy są związane ze stwardnieniem rozsianym, a wiele z nich to jego warianty. Toczeń rumieniowaty układowy i inne choroby autoimmunologiczne mogą również towarzyszyć zapaleniu szpiku.

Poinfekcyjne procesy demielinizacyjne mają zwykle przebieg jednofazowy i tylko czasami nawracają, ale często występują różne objawy, które wskazują na uszkodzenie na tym samym poziomie rdzenia kręgowego (patrz Rozdział 347).

Zakaźna mielopatia. Wirusowemu uszkodzeniu rdzenia kręgowego towarzyszą specyficzne typy zapalenia szpiku. W przeszłości polio było najczęstszą infekcją. Obecnie najczęstszą przyczyną wirusowego zapalenia szpiku jest półpasiec, który początkowo daje objawy korzeniowe. Proces patologiczny dotyczy nie tylko istoty szarej, podobnie jak polio. W CSF zawsze znajdź limfocyty. W zakażeniach ogólnoustrojowych o etiologii bakteryjnej i mykobakteryjnej opisano śródszpikowe ropnie rdzenia kręgowego. Przewlekłe zmiany w wyściółce rdzenia kręgowego w kiły mogą prowadzić do powolnego wtórnego podskórnego zapalenia szpiku i zapalenia korzonków nerwowych (patrz poniżej). Ciężkie ziarniniakowe, martwicze i zapalne zapalenie szpiku jest typowe dla inwazji Schistosoma mansoni. Jest to spowodowane lokalną reakcją na enzymy rozszczepiające tkanki wytwarzane przez jaja pasożyta.

Toksyczna mielopatia. Toksyczna niezapalna mielopatia czasami występuje jednocześnie z zanikiem nerwu wzrokowego. Jest to bardziej powszechne w Japonii i jest spowodowane spożyciem jodochlorohydroksychinoliny. Większość pacjentów powraca do zdrowia, ale wielu z nich utrzymuje parestezje.

Zapalenie pajęczynówki. Ten niespecyficzny termin odnosi się do zapalenia, któremu towarzyszy zgrubienie bliznowate i włókniste błony pajęczynówki, które może prowadzić do ucisku korzeni nerwowych, a czasem rdzenia kręgowego. Zapalenie pajęczynówki z reguły jest powikłaniem pooperacyjnym lub następstwem po wprowadzeniu substancji nieprzepuszczających promieniowania, antybiotyków i szkodliwych substancji chemicznych do przestrzeni podpajęczynówkowej. Wkrótce po niepożądanym działaniu w CSF można wykryć dużą liczbę komórek i wysokie stężenie białka, ale potem proces zapalny ustępuje. W ostrym okresie możliwa jest lekka gorączka. Obustronne asymetryczne bóle korzeniowe w kończynach są najbardziej wyraźne, a także określa się oznaki ucisku korzeni, takie jak utrata odruchów. Najwyraźniej ból pleców i objawy korzeniowe są związane z zapaleniem pajęczynówki lędźwiowej częściej niż powinny; poza tym zapalenie pajęczynówki nie jest jedną z najczęstszych przyczyn kompresji rdzenia kręgowego (patrz Rozdział 7). Metody leczenia są kontrowersyjne; u niektórych pacjentów poprawa następuje po laminektomii. Wiele torbieli pajęczynówkowych opon mózgowo-rdzeniowych zlokalizowanych wzdłuż korzeni nerwowych może być wadą wrodzoną. Coraz częściej te torbiele powodują deformację lub rozciąganie korzeni i zwojów nerwu rdzeniowego, powodując silny ból korzeni u osób w średnim wieku.

Zawał rdzenia kręgowego

Ponieważ przednie i tylne tętnice kręgosłupa w miażdżycy zwykle pozostają nienaruszone i rzadko są dotknięte zapaleniem naczyń lub zatorowością, większość zawałów rdzenia kręgowego wynika z niedokrwienia spowodowanego odległymi niedrożnościami tętnic. Zakrzepica lub rozwarstwienie aorty powoduje zawał kręgosłupa ze względu na nakładanie się tętnic korzeniowych i zaprzestanie bezpośredniego przepływu krwi tętniczej do przednich i tylnych tętnic rdzeniowych. Atak serca zwykle rozwija się w strefie przylegającego dopływu krwi do rdzenia kręgowego między dużą gałęzią kręgosłupa aorty, tętnicą Adamkewicza poniżej i przednią tętnicą kręgową od góry. Zespół uszkodzenia przedniej tętnicy kręgowej zwykle pojawia się nagle, apoplektycznie lub powstaje w okresie pooperacyjnym w wyniku zaciśnięcia bliższej aorty. Jednak u niektórych pacjentów objawy nasilają się w ciągu 24–72 godzin, co utrudnia postawienie diagnozy. Istnieją oddzielne doniesienia o zawale kręgosłupa w ogólnoustrojowym zapaleniu tętnic, reakcjach immunologicznych w chorobie posurowiczej i po donaczyniowym podaniu środka kontrastowego; w tym drugim przypadku prekursorem jest silny ból pleców podczas wstrzyknięcia.

Zawał mózgu spowodowany przez mikroskopijne fragmenty przepukliny dysku, którego zawartość stanowi jądro miazgi, może rozwinąć się po niewielkim urazie, często otrzymywanym podczas uprawiania sportu. W tym samym czasie obserwuje się ostry ból miejscowy, na przemian z szybko postępującym zespołem paraplegii i poprzecznym uszkodzeniem rdzenia kręgowego, rozwijającym się w ciągu kilku minut do godziny. W małych naczyniach śródszpikowych i często w szpiku kostnym sąsiedniego trzonu kręgowego znajduje się tkanka miazgi. Droga jej penetracji z materiału dysku do szpiku kostnego i stamtąd do rdzenia kręgowego pozostaje niejasna. Warunek ten należy podejrzewać u młodych ludzi z zespołami zmian poprzecznych rdzenia kręgowego w wyniku wypadku.

Wada naczyniowa rdzenia kręgowego

Malformacja tętniczo-żylna (AVM) rdzenia kręgowego jest najtrudniejszym procesem patologicznym diagnozy, co wynika z jego charakterystycznej zmienności klinicznej. W swoich objawach może przypominać stwardnienie rozsiane, poprzeczne zapalenie rdzenia, udar rdzeniowy, kompresję nowotworową. AVM są częściej zlokalizowane w dolnych obszarach klatki piersiowej i lędźwiowej rdzenia kręgowego i występują u mężczyzn w średnim wieku. W większości przypadków choroba zaczyna manifestować się jako niekompletna postępująca zmiana rdzenia kręgowego, która może występować sporadycznie i rozwijać się podostro, przypominając stwardnienie rozsiane i towarzysząca objawom obustronnego zaangażowania korowo-rdzeniowego, spinothalamicznego szlaku i tylnych kolumn w różnych kombinacjach. Prawie wszyscy pacjenci cierpią na niedowład kończyn i nie są w stanie chodzić przez kilka lat. Około 30% sal balowych może nagle rozwinąć zespół pojedynczej ostrej mielopatii poprzecznej w wyniku krwotoku, który przypomina ostre zapalenie szpiku; inni mają kilka poważnych zaostrzeń. Około 50% pacjentów skarży się na ból pleców lub korzeniowy, który powoduje chromanie przestankowe, podobne do tego ze zwężeniem lędźwiowym; czasami pacjenci opisują ostry początek z ostrym, zlokalizowanym bólem pleców. Zmiana intensywności bólu i nasilenie objawów neurologicznych podczas ćwiczeń, w pewnych pozycjach ciała i podczas miesiączki pomaga zdiagnozować. Hałasy pod obszarem AVM są rzadko stukane, ale powinny być wykrywane w spoczynku i po wysiłku fizycznym. Większość pacjentów ma nieznacznie zwiększoną zawartość białka w płynie mózgowo-rdzeniowym, a niektórzy ujawnili pleocytozę. Możliwe są krwotoki w rdzeniu kręgowym i CSF. W mielografii i TK zmiany chorobowe występują w 75–90% przypadków, jeśli badana jest grzbietowa przestrzeń podpajęczynówkowa w pozycji pacjenta leżącego na plecach. Szczegóły anatomiczne większości AVM można wykryć za pomocą selektywnej angiografii kręgosłupa, procedury, która wymaga wystarczającego doświadczenia.

Patogeneza miopatii wywołanej przez AVM (która nie krwawiła) nie jest dobrze poznana. Najwyraźniej opiera się na martwiczym procesie niezapalnym, któremu towarzyszy niedokrwienie. Nekrotyczną mielopatię opisano dla AVM grzbietowej z wyraźnym postępującym zespołem zmiany śródszpikowej. Ponieważ jakiemukolwiek procesowi martwiczemu w rdzeniu kręgowym może towarzyszyć neowaskularyzacja i pogrubienie ścian naczyń, istnieją sprzeczne opinie na temat patologicznych i anatomicznych podstaw tej malformacji naczyniowej.

Spondyloza Termin ten odnosi się do niektórych podobnych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, prowadzących do ucisku szyjnego rdzenia kręgowego i przylegających korzeni. Szyjka macicy występuje głównie u osób starszych, częściej u mężczyzn. Charakteryzuje się: 1) zwężeniem przestrzeni krążków międzykręgowych z tworzeniem się przepuklin jądra miazgi lub występem pierścienia włóknistego; 2) tworzenie osteofitów od grzbietowej strony trzonów kręgowych;

3) częściowe podwichnięcie kręgów oraz 4) przerost grzbietowego więzadła rdzeniowego i stawów grzbietowo-bocznych (patrz strona 7). Zmiany kości są reaktywne, ale nie ma oznak prawdziwego zapalenia stawów. Najbardziej znaczącym czynnikiem powodującym objawy uszkodzenia rdzenia kręgowego jest „bariera kręgosłupa” utworzona przez osteofity wyrastające z grzbietowych powierzchni sąsiadujących trzonów kręgowych; te osteofity dają poziome ściskanie brzusznej powierzchni rdzenia kręgowego (ryc. 353-3, aib). Proliferacja „poprzeczki” w kierunku bocznym, której towarzyszą przerostowe zmiany w stawach i inwazja otworu nerwowego, często prowadzi do pojawienia się objawów korzeniowych. Średnica strzałkowa kanału kręgowego zmniejsza się również w wyniku wypukłości dysku, przerostu lub wygięcia grzbietowego więzadła rdzeniowego, zwłaszcza podczas przedłużania szyi. Pomimo faktu, że radiologiczne objawy spondylozy często występują u osób starszych, tylko u nielicznych rozwija się mielopatia lub radikulopatia, co często wiąże się z wrodzonym zwężeniem kanału kręgowego. Pierwsze objawy to zwykle bóle szyi i ramion, połączone z ograniczeniem ruchu; kompresji korzeni nerwowych towarzyszy ból korzeniowy w ramieniu, często rozciągający się na segmenty CV - CVI. Ucisk szyjnego rdzenia kręgowego powoduje powolny postępujący spastyczny niedowład, czasami asymetryczny, a często parestezje w stopach i rękach. U większości pacjentów czułość drgań w kończynach dolnych jest znacznie zmniejszona, czasami granica naruszenia czułości drgań jest określana w górnej części klatki piersiowej. Kaszel i napięcie często wywołują osłabienie nóg i promienieją bóle ramion lub obręczy barkowej. Często stwierdza się również utratę wrażliwości w strefowych strefach rąk, zanik mięśni rąk, wzrost głębokich odruchów ścięgien w nogach i asymetryczny objaw Babińskiego. Przy daleko idącym procesie patologicznym istnieje pilna potrzeba oddania moczu lub nietrzymania moczu. Często odruchy na dłoniach zmniejszają się, zwłaszcza z mięśni bicepsów ramion, co odpowiada ściskaniu segmentów kręgosłupa CV - CVI lub zaangażowaniu tych samych korzeni w proces patologiczny. Obraz kliniczny jest zdominowany przez zaburzenia korzeniowe, mielopatyczne lub złożone. Diagnozę tę należy założyć w przypadku postępującej mielopatii szyjnej, parestezji stóp i rąk oraz zaniku mięśni rąk. Spondyloza jest również jedną z najczęstszych przyczyn trudności w chodzeniu u osób starszych, a także niewytłumaczalny wzrost odruchów ścięgnistych z kończyn dolnych i odruchów Babińskiego.

Radiogramy pokazują spondityczne „poprzeczki”, zwężenie pęknięć międzykręgowych, podwichnięcia, przekształcenie normalnej krzywizny kręgosłupa szyjnego i zmniejszenie średnicy kanału strzałkowego do 11 mm lub mniej lub 7 mm, gdy szyjka jest wydłużona (patrz 353-3 a). CSF jest zwykle normalny lub zawiera nieco zwiększoną ilość białka. Bardzo odkrywcze badanie somatosensorycznych potencjałów wywołanych, które ujawnia normalną szybkość przewodzenia wzdłuż dużych obwodowych włókien czuciowych i opóźnienie przewodzenia centralnego w środkowych i górnych segmentach szyjnych rdzenia kręgowego.

Często diagnozuje się kręgosłup szyjny. Wielu pacjentów z chorobą

Rys. 353-3. Radiogramy kręgosłupa szyjnego. a - boczne zdjęcie rentgenowskie odcinka szyjnego kręgosłupa, wykazujące tworzenie się „krzyżówki” kręgosłupa w wyniku połączenia sąsiednich osteofitów kręgów CVI - CVII (pokazane strzałkami); b - projekcja pozioma CT tego samego pacjenta na poziomie kręgu CVI po wkropleniu rozpuszczalnego w wodzie środka kontrastowego do przestrzeni podpajęczynówkowej. Proces osteopityczny ściska i deformuje rdzeń kręgowy (wskazany strzałkami). (Courtesy Shoukimas G M.D., Department of Radiology, Massachusetts General Hospital.).

Obrazowanie rdzenia kręgowego, zwłaszcza stwardnienie zanikowe boczne, stwardnienie rozsiane i podostre połączone zwyrodnienie, wykonuje laminektomię szyjki macicy ze względu na fakt, że przyczyną istniejących zaburzeń jest spondyloza. Często po tej procedurze dochodzi do tymczasowej poprawy, co sugeruje częściową wartość kompresji spondylolitycznej, ale wkrótce mielopatia, ze względu na przyczynę, zaczyna się ponownie rozwijać. Z drugiej strony, zaburzenia chodu i wrażliwości zwiększające światło mogą być omyłkowo wyjaśnione przez polineuropatię.

W przypadku łagodnej choroby skuteczne są odpoczynek i unieruchomienie kręgosłupa szyjnego miękkim gorsetem, w innych przypadkach wskazane jest rozciąganie. Interwencja chirurgiczna jest zalecana dla tych pacjentów, którzy mają wyraźne zaburzenia podczas chodzenia, znaczne osłabienie rąk lub zaburzenia czynności pęcherza moczowego lub jeśli występuje prawie całkowity blok kręgosłupa (zgodnie z mielografią i CT).

Zwężenie lędźwiowe (patrz także rozdz. 7) to przerywane przewlekłe uciskanie ogona końskiego, zwykle spowodowane wrodzonym zwężeniem kanału kręgowego na poziomie lędźwiowym, które jest nasilone w wyniku wysunięcia krążka i zmian sponditycznych. Ćwiczenia wywołują tępy ból pośladków, ud i łydek, zwykle rozciągniętych wzdłuż nerwu kulszowego; bóle te ustępują w spoczynku, w związku z czym przypominają chromanie przestankowe pochodzenia naczyniowego. Na wysokości bólu, w porównaniu ze stanem spoczynku, określa się spadek głębokich odruchów ścięgien i wrażliwości, podczas gdy w badaniach naczyń nie ma zmian. Zwężenie lędźwiowe i spondyloza szyjna są często łączone ze sobą, a pierwszy, najwyraźniej, powoduje okresową obecność powikłań w kończynach dolnych podczas spondylozy szyjnej.

Zwyrodnieniowa i dziedziczna mielopatia. Prototypem dziedzicznych chorób powodujących zespoły uszkodzenia rdzenia kręgowego jest ataksja Friedreicha, postępujące zaburzenie autosomalne recesywne charakteryzujące się ataksją kończyn dolnych i ciała, które objawia się w późnym dzieciństwie. Obserwuje się także celowe drżenie, niezręczność rąk i późniejszą dyzartrię. Często kifoskolioza i pes cavus. Podczas badania pacjenta wykrywa się zgięcie, objawy Babińskiego i poważne zaburzenia odczuć wibracyjnych i mięśniowo-stawowych. Obserwuje się również rozdrobnione i łagodne postacie choroby, występujące wraz z innymi zespołami, w tym spastyczną niedowładem kończyn (postać Strumpela-Lorena), zwyrodnieniem kory móżdżku z ataksją i zanikiem oliwno-móżdżkowym.

U pacjentów z symetrycznym porażeniem spastycznym bez zaburzeń czucia sugeruje się stwardnienie zanikowe boczne (chorobę neuronu ruchowego). Powoduje czysty zespół zaburzeń ruchowych z jednoczesnym włączeniem szlaków korowo-rdzeniowych, korowo-opuszkowych i komórek rogów przednich do procesu patologicznego. Kliniczne i elektromiograficzne objawy pęcznienia i odnerwienia mięśni, wskazujące na zwyrodnienie neuronów ruchowych, potwierdzają diagnozę (patrz rozdziały 350 i 354).

Podostra połączona degeneracja z niedoborem witaminy B12. Ta dająca się leczyć mielopatia powoduje postępujące spastyczne i ataktyczne porażenie stawów z polineuropatią i zwykle z wyraźnymi parestezjami dystalnymi w stopach i rękach. Jego ewentualne wystąpienie należy pamiętać w przypadkach przypominających spondylozę szyjki macicy, mielopatię zwyrodnieniową o późnym początku i symetryczne stwardnienie rozsiane o późnym początku. Nerwy obwodowe i nerwy wzrokowe, a także mózg są również zaangażowane w proces patologiczny. Rozpoznanie potwierdza niska zawartość witaminy B i surowicy krwi oraz dodatni wynik testu Schillinga. Ten warunek i zwyrodnienia pokarmowe znajdujące się blisko niego omówiono w rozdz. 349. Istnieją sprzeczne opinie co do tego, czy niedobór kwasu foliowego lub witaminy E może prowadzić do rozwoju podobnego zespołu. W rzadkich przypadkach u tego samego pacjenta stwierdza się stwardnienie rozsiane i mielopatię z niedoborem witaminy B12.

Syringomyelia. Syringomyelia jest postępującą mielopatią, która patologicznie charakteryzuje się tworzeniem ubytków w centralnej części rdzenia kręgowego. Często choroba jest idiopatyczna lub jest nieprawidłowym rozwojem (patrz Rozdział 351), ale może być także spowodowana urazem, pierwotnymi guzami śródszpikowymi, kompresją zewnętrzną z centralną martwicą rdzenia kręgowego, zapaleniem pajęczynówki, krwiakami lub martwiczym zapaleniem szpiku. W przypadku nieprawidłowości rozwojowej proces rozpoczyna się od środkowych segmentów szyjki macicy, a następnie rozprzestrzenia się do rdzenia i do poziomu rdzenia kręgowego lędźwiowego. Często wgłębienia są rozmieszczone mimośrodowo, co determinuje jednostronne objawy przewodzenia lub asymetrię refleksów. W wielu przypadkach obserwuje się połączenie z anomaliami czaszkowo-kręgowymi, najczęściej z anomalią Arnolda-Chiariego, a także z przepukliną oponowo-rdzeniową, wrażeniem podstawnym (platibasia), atrezją otworu Mardandi i torbielami Dandy-Walkera (patrz rozdział 351).

Główne objawy kliniczne syringomielii przypominają zespół zmiany centralnej rdzenia kręgowego górnej części szyjki macicy i są określane przez stopień patologicznej jamy i związane z nią anomalie, na przykład Arnold-Chiari. Klasyczne objawy obejmują: 1) utratę wrażliwości typu zdysocjowanego (utrata bólu i temperatury z zachowaniem dotyku i wibracji) z tyłu szyi, ramion i kończyn górnych (rozkład według „peleryny” lub „peleryny”), z możliwym udziałem rąk; 2) zanik mięśni dolnej części szyi, obręczy barkowej, kończyn górnych, dłoni z asymetryczną utratą odruchów i 3) wysoką kifoskoliozą piersiową. Częściej objawy pojawiają się asymetrycznie w postaci jednostronnego zmniejszenia czułości. U niektórych pacjentów zmniejsza się wrażliwość na ból w okolicy twarzy. z powodu uszkodzenia jądra ścieżki kręgowej nerwu trójdzielnego na poziomie górnych odcinków szyjki macicy. Bóle głowy i ból szyi wywołujące kaszel są często obserwowane w połączeniu z malformacją Arnolda-Chiari.

W przypadkach idiopatycznych objawy choroby występują u młodzieży lub młodych ludzi i postępują nierównomiernie, często zatrzymując się w ich rozwoju na kilka lat. Tylko niewielka liczba pacjentów nie staje się niepełnosprawna, a ponad połowa pozostaje przykuta do wózka inwalidzkiego. Znieczulenie przyczynia się do powstawania urazów, oparzeń i owrzodzeń troficznych na opuszkach palców. W zaawansowanych stadiach choroby często rozwija się artropatia neurogenna (staw Charcota) stawów barkowych, łokciowych i kolanowych. Ciężkie osłabienie kończyn dolnych lub hiperrefleksja wskazują na towarzyszącą anomalię stawu czaszkowo-kręgowego. Syringobulbia jest wynikiem rozprzestrzeniania się jamy do poziomu rdzenia przedłużonego, a czasami mostu; zwykle wgłębienie jest boczne

Rys. 353-4. A. Rzut poziomy w 1 godzinę po wstrzyknięciu rozpuszczalnego w wodzie środka kontrastowego do przestrzeni podpajęczynówkowej pokazuje rdzeń kręgowy szyjny, otoczony środkiem kontrastowym. Substancja ta wypełnia również dużą śródszpikową jamę torbielowatą (wskazaną strzałką). B. Na obrazie NMR w projekcji strzałkowej tego samego pacjenta widoczna jest jama torbielowa i rozszerzenie szyjnego rdzenia kręgowego (pokazane strzałkami). (Courtesy Shoukimas G., M.D., Department of Radiology, Massachusetes General Hospital.)

podziały opony mózgu. Można również zaobserwować porażenie podniebienia miękkiego i strun głosowych, dyzartrię, oczopląs, zawroty głowy, zanik języka i zespół Hornera.

Powolne powiększanie się jamy prowadzi do zwężenia lub całkowitej blokady przestrzeni podpajęczynówkowej. Wnęki można oddzielić od kanału centralnego, ale zazwyczaj są z nim połączone. Diagnoza jest dokonywana na podstawie objawów klinicznych i potwierdzona, gdy powiększony rdzeń kręgowy szyjki macicy zostanie wykryty podczas mielografii, a także zgodnie z wynikami tomografii komputerowej, wykonanymi kilka godzin po podaniu metrizamidu lub innego rozpuszczalnego w wodzie środka kontrastowego do przestrzeni podpajęczynówkowej (ryc. 353-4, a). Najlepsze ze wszystkich torbielowatych jam są widoczne w tomografii NMR (patrz Rys. 353-4, b). W związku z możliwością wystąpienia zaburzeń rozwojowych konieczne jest dodatkowe badanie połączenia szyjno-szpikowego.

Zabieg ma na celu dekompresję jamy, aby zapobiec postępującej zmianie i dekompresji kanału kręgowego w przypadku rozszerzenia rdzenia kręgowego. Gdy połączone poszerzenie rdzenia kręgowego szyjki macicy z anomalią Arnolda-Chiariego, pokazano laminektomię i dekompresję suboccipitalną.

Rdzeń kręgowy suchy. Rdzeń kręgowy i kiła opon mózgowo-naczyniowa rdzenia kręgowego rzadko występują obecnie, ale w diagnostyce różnicowej większości zespołów uszkodzenia rdzenia kręgowego należy o nich pamiętać. Najczęstszymi objawami uszkodzeń rdzenia kręgowego są typowe przejściowe i powtarzające się bóle strzelania, głównie w nogach i rzadziej w twarz, plecy, klatkę piersiową, brzuch i ręce. U 50% pacjentów pojawia się szorstki chód i ataksja nóg z powodu utraty poczucia postawy. U 15–30% pacjentów odnotowuje się parestezje, zaburzenia czynności pęcherza moczowego, ostry ból brzucha i wymioty (kryzysy trzewne). Najbardziej charakterystycznymi objawami zatoki grzbietowej są utrata odruchów z kończyn dolnych, upośledzenie poczucia pozycji i wibracji, dodatni wynik testu Romberga, obustronne zaburzenia źrenic, objaw Argyll Robertson (brak zwężenia źrenicy przy oświetleniu, z zachowaniem ich reakcji na zakwaterowanie).

Urazowe uszkodzenia rdzenia kręgowego i jego wtórna kompresja w patologii ortopedycznej są omówione w rozdziale dotyczącym urazów czaszkowo-mózgowych i kręgosłupa (patrz Rozdział 344).

Ogólne zasady opieki nad pacjentami z ostrą paraplegią lub tetraplegią

W ostrych stadiach paraplegii zapobieganie wtórnym uszkodzeniom dróg moczowych ma ogromne znaczenie. Występuje arefleksja pęcherza moczowego z zatrzymaniem moczu, pacjent nie czuje jego wypełnienia, a zatem istnieje prawdopodobieństwo uszkodzenia m. wypieracz z powodu nadmiernego rozciągnięcia. Środki rehabilitacji urologicznej obejmują drenaż pęcherza moczowego i zapobieganie zakażeniom dróg moczowych. Najlepiej to osiągnąć przez okresowe cewnikowanie wykonywane przez wykwalifikowany personel. Alternatywnymi metodami są drenaż długotrwały przy użyciu systemu zamkniętego, ale związany z wystarczająco wysoką częstością powikłań infekcyjnych, a także drenaż nadłonowy. Pacjenci z ostrymi zmianami chorobowymi, zwłaszcza tymi, które powodują wstrząs kręgosłupa, często wymagają specjalnej terapii sercowo-naczyniowej w związku z napadowym nadciśnieniem tętniczym lub niedociśnieniem tętniczym i konieczne jest podawanie roztworów w celu skorygowania odchyleń objętości krwi krążącej. Potencjalnymi pilnymi problemami medycznymi u pacjentów z całkowitymi poprzecznymi uszkodzeniami kręgosłupa są stresujące wrzody jelita i żołądka. W takich sytuacjach skuteczna terapia cymetydyną i ranitydyną.

Uszkodzenia rdzenia kręgowego na wysokim poziomie szyjki macicy powodują mechaniczną niewydolność oddechową o różnym nasileniu, wymagającą wentylacji mechanicznej. W przypadku niepełnej niewydolności oddechowej ze wskaźnikami wymuszonej pojemności życiowej 10–20 ml / kg zaleca się przepisanie fizykoterapii klatki piersiowej, a w celu złagodzenia atelektazy i zmęczenia, zwłaszcza gdy masywna zmiana znajduje się poniżej CIV, można zastosować gorset z podciśnieniem. W ciężkiej niewydolności oddechowej, intubacji tchawicy (z niestabilnością kręgosłupa, wykonywanej endoskopem), a następnie tracheostomii zapewnia, że ​​tchawica jest dostępna do wentylacji i ssania. Obiecującą nową metodą jest elektrostymulacja nerwu przeponowego u pacjentów z lokalizacją procesu patologicznego na poziomie Sous lub wyższym.

Ponieważ obraz kliniczny stabilizuje się, należy zwrócić uwagę na stan psychiczny pacjenta i budowę planu rehabilitacji w ramach rzeczywistych perspektyw. Program energetyczny często daje dobre wyniki u pacjentów w młodym i średnim wieku i umożliwia im powrót do domu, aby kontynuować normalny tryb życia.

Niektóre procedury mogą być wykonywane przez samych pacjentów z pomocą innych osób. Poważne problemy związane z unieruchomieniem: naruszenie integralności skóry w obszarach ucisku, posocznica urologiczna i niestabilność autonomiczna tworzą warunki wstępne do wystąpienia zatorów płucnych. Pacjent musi często zmieniać pozycję ciała, stosować aplikacje zmiękczające skórę i miękkie pokrycie łóżka. Specjalnie zaprojektowane łóżka ułatwiają pacjentowi obracanie ciała pacjenta i bardziej równomiernie rozkładają ciężar ciała bez dominującego obciążenia projekcji kości. Jeśli zachowane zostaną odcinki krzyżowe rdzenia kręgowego, można osiągnąć automatyczne opróżnianie pęcherza. Po pierwsze, pacjenci oddają mocz w odstępach między cewnikowaniami, a później uczą się indukować oddawanie moczu za pomocą różnych technik. Jeśli obecność resztkowej ilości moczu może prowadzić do infekcji, konieczne są zabiegi chirurgiczne lub instalacja stałego cewnika. Większość pacjentów musi kontrolować funkcję jelit i zapewnić jej opróżnianie co najmniej dwa razy w tygodniu, aby uniknąć rozciągania i niedrożności jelita.

Ciężkie nadciśnienie i bradykineza występują w odpowiedzi na negatywne bodźce powierzchniowe, rozdęcie pęcherza lub jelit lub manipulacje chirurgiczne, zwłaszcza u pacjentów z uszkodzeniem odcinka szyjnego lub górnego odcinka rdzenia kręgowego. Nadciśnieniu tętniczemu może towarzyszyć silne zaczerwienienie i obfite pocenie się w obszarach powyżej poziomu zmiany. Mechanizm tych zaburzeń autonomicznych nie jest wystarczająco jasny. W związku z tym konieczne jest wyznaczenie leków przeciwnadciśnieniowych, zwłaszcza podczas operacji chirurgicznych, jednak nie zaleca się stosowania beta-blokerów. U niektórych pacjentów ostra bradykardia występuje w wyniku aspiracji tchawicy; można tego uniknąć dzięki małym dawkom atropiny. Strasznym powikłaniem we wczesnym okresie jest zatorowość płucna na tle unieruchomienia; Odnotowuje się to u około 30% pacjentów po ostrym urazie rdzenia kręgowego.

Szczegółowe informacje na temat fizjoterapii, rehabilitacji i techniki stosowania urządzeń ortopedycznych w ciężkich chorobach rdzenia kręgowego należy szukać w specjalnych publikacjach. Stabilizacja ortopedyczna kręgosłupa z urazem kręgosłupa została omówiona w rozdziale. 344.